Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

24. Dead Rabbits "The Ticket That Exploded" (Fuzzclubrecords)

Απο το garage στα blues κι απο κει στο shoegaze. Συνήθως τέτοιοι συγκερασμοί δε λειτουργούν ιδιαίτερα, τούτοι εδώ όμως (που πήραν το όνομα τους απο μια τσαμπουκαλίδικη συμμορία τoυ 1850 - θυμόσαστε το Gangs Of New York;) το εννοούν και, ακόμα καλύτερα, το υποστηρίζουν κιόλας. Από τις πιο αναπάντεχες ανακαλύψεις: τους πρωτοάκουσα σε Σαλονικιότικο μπαράκι επί Φεστιβάλ, τον περασμένο Νοέμβριο. Ο ήχος ήταν ψιλοχάλια, τα ποτά ήταν μετρίως καθαρά, τα κεφάλια φουσκωμένα. Οι επόμενες ακροάσεις απέδειξαν πως ό,τι είναι να ακουστεί, θα ακουστεί και υπο τις χειρότερες των συνθηκών. Ακούστε τούτο δω. 


25. Pet Shop Boys "Electric" (x2)

Οι πατέρες της synth pop επέστρεψαν με retro διαθέσεις: όχι μόνο βάζουν για λίγο στην άκρη τους trance πειραματισμούς των προηγούμενων άλμπουμ, όχι μόνο ρομαντζάρουν ξανά με τις mininal πλην επικές τους κατευθύνσεις, αλλά διασκευάζουν και το "The last to die" του Bruce Springsteen. Πόσο ανυπέρβλητα μάγκες;


26. Altar of Plagues "Teethed Glory and Injury" (Candlelight)

Μόνο τα άκρα είναι καταδικασμένα να ανανεώνονται. Ό,τι είναι ακραίο μουσικά το 2010, ακούγεται ευχάριστα το 2013. Και οι σπόροι που σκόρπισαν οι Dødheimsgard πριν καιρό, βρήκαν επιτέλους έδαφος καρπερό, κι ας μην δίνουν πάντα προσοχή οι εφήμεροι πιτσιρικάδες ακροατές (το εν λόγω άλμπουμ δε θα είναι το μόνο metal-ικό στη λίστα μου, αλλά αμφιβάλλω για το αν θα τα δω σε λίστες φίλων του ιδιώματος). Οι Ιρλανδοί εκθέτουν την σκατοψυχιά τους με ένα εμπνευσμένο κρεσέντο που καθηλώνει (δυστυχώς όταν γράφω "κρεσέντο" το εννοώ: ο δίσκος αυτός ήταν και ο τελευταίος τους), αγγίζοντας το noisecore, το industrial αλλά και τη καθαρή ψυχεδέλεια (σε επίπεδο νοοτροπίας). Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ απολύτως σοβαρό. Και κακόβουλο.


27. 65daysofstatic "Wild Light" (Superball Music)

Όλο και πιο electro από κυκλοφορία σε κυκλοφορία, και όχι δίχως στραβοπατήματα στη μέχρι τώρα πορεία τους (λες και αγχώθηκαν, για κάποιο λόγο, να πετάξουν όσο πιο γρήγορα γίνεται τη σφραγίδα του "post-rock" από πάνω τους), οι 65daysofstatic παρουσίασαν φέτος το πιο ψηφιακώς ορμώμενο άλμπουμ της καριέρας τους. Κι όμως, η χαρακτηριστική εκείνη δίνη που τόσο πολύ τους διαχώριζε από τον post συρμό είναι ακόμη παρούσα, ειδικά στο επικών διαστάσεων “Heat Death Infinity Splitter” που θα μπορούσε και να είναι μια ηλεκτρονική εκδοχή των Swans - τόσο θηριώδες! Άλμπουμ για ακούσματα, άλμπουμ στο οποίο είσαι καταδικασμένος να επιστρέφεις. Ε, το λες και αριστούργημα αυτό. 


Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

28. Wampire "Curiosity" (Polyvinyl Records)

Κάνει μπαμ πως ξεκίνησαν ως χορευτικό δίδυμο: οι ρίζες τους είναι ξεκάθαρες, όπως και η προσπάθεια τους να εμπλουτίσουν τον dance σκελετό τους με κάθε τι ψυχεδελικό και ελαφρώς καμένο. Αυτό το τελευταίο, όταν λειτουργεί μουσικά, με στέλνει με χαρακτηριστική ευκολία, ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια pop μπάντα που, ευτυχώς, δεν παίρνει τον εαυτό της και τόσο στα σοβαρά (το worst cover ever νομίζω τα λέει όλα). Επίσης, τι μυθικές μπασογραμμές είναι αυτές!


29. Kinski "Cosy moments" (Kill Rock Stars)

Μετά από μακρά απουσία οι αμερικανοί Kinski εμφανίστηκαν απολύτως διχασμένοι στο χιουμοριστικά τιτλοφορούμενο "Cosy Moments" : από τη μιά οι μετα βίας δίλεπτες punk-rock και εξόχως Hüsker-Dü-ικές εκρήξεις τους, και από την άλλη τα ψυχεδελικά (και πιο περίτεχνα) αρπίσματα τους. Στο "Down Below It's Chaos" του 2007 τα δημιουργικά παιχνίδια της μπάντας άγγιζαν ένα μεγαλύτερο εύρος του ίδιου φάσματος - εδώ τα πράγματα είναι σαφώς πιο ξεκάθαρα. Και πάλι όμως υπάρχουν υπέροχες στιγμές εδώ. Επίσης, in typical Kinski fashion, το εξώφυλλο είναι ultraκαράγαμηστερό. 


30. James Blunt "Moon Landing" (Atlantic/Custard)

Πέραν του genius των ηχοχρωμάτων του και της απόλυτης κατανόησης των pop μηχανισμών, ο James Blunt αφήνει εδώ στην άκρη τις εφετζίδικες μετριοπάθειες. Στιχουργικά δεικτικός - απέναντι στον εαυτό του - και πιο ευέλικτος ενορχηστρωτικά από κάθε άλλη φορά, ενδίδει στο γνώριμο συναισθηματισμό του όχι εκ πεποιθήσεως, αλλά εξ ανάγκης. Τραγούδια σαν το "Always hate me", με τη φοβερή εναρκτήρια synth/μπασογραμμή του, δε γράφονται κάθε μέρα.