Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

2 - Nick Cave “Skeleton tree” (Bad Seed ltd)


Όχι πως χρειαζόταν να το εξηγήσω από την αρχή, αλλά τούτη εδώ η λίστα δεν αποτελεί κάποιο ευαγγέλιο, ούτε έχει, επιτηδευμένα, μια "διογκωμένη" ματιά. Αυτοί είναι οι δίσκοι που με άγγιξαν περισσότερο φέτος. Και δε ξέρω τι θέση θα είχε στη λίστα το "Skeleton Tree", ένας δίσκος για την απώλεια ενός παιδιού, αν δεν ήμουν πατέρας ο ίδιος. H φάση είναι πως ο Nick Cave θα μπορούσε να περιμένει. Να αφήσει το χρόνο να κυλίσει μέχρι ένα επόμενο άλμπουμ. Μετά το θάνατο του 15χρονου γιου του, σίγουρα δεν ήταν πολλοί εκείνοι που περίμεναν να τον δουν σύντομα στη σκηνή. Μπορούσαμε να περιμένουμε. Να πάρει κάποια χρόνια μακριά μας για να θρηνήσει, να περάσει χρόνο με την οικογένειά του, με τους δικούς του, με την απώλεια. Επέλεξε να μη το κάνει. Και νομίζω πως πρέπει να τον ευχαριστήσουμε γι αυτό. Τούτη η σπαρακτική καταγραφή θλίψης γέννησε το πιο στοιχειωμένο άλμπουμ του. Και απο κει που πάντα αναζητούσε έμπνευση στο θάνατο, τώρα, ως άμεσα "εμπλεκόμενος" παρατηρητής, αφήνει στην άκρη το χιούμορ και την αυθάδεια, σε ένα συνταρακτικό ταξίδι συμφιλίωσης με ό,τι πιο τραγικό μπορεί να συμβεί σ' έναν άνθρωπο. Και πολλά είπα, νομίζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου