Στο χώρο του ακραίου metal, κανείς δεν το πήγε μακρύτερα από τους Ελβετούς Bölzer. Όχι επειδή ανακάλυψαν νέα επίπεδα αγριότητας, ούτε επειδή αποδόμησαν πλήρως το ιδίωμα για να το ξαναχτίσουν. Η σταθερή ματιά απέναντι στο Έπος υπάρχει και εδώ, όπως υπάρχει στα σπουδαία άλμπουμ του ιδιώματος. Τι αλλάζει λοιπόν εδώ; Το συναισθηματικό κέντρο βάρους, που είναι λίγο μετατοπισμένο. Ο Ήρωας εδώ δε διακατέχεται από έναν κάποιο ευγενή ρομαντισμό. Η πίκρα του βάζει φρένο στις "τραγουδιστές" μελωδίες και τις αρχαϊκές συγχορδίες. Πλήκτρα δεν υπάρχουν, και τα - λίγα, αλλά προσεκτικά - μελωδικά φωνητικά ακούγονται περισσότερο σαν λυγμούς. Και στο επίκεντρο μια απολύτως επιβλητική Κιθάρα που ακούγεται σαν ζωντανός οργανισμός. Είπαμε, κανείς δεν το πήγε μακρύτερα φέτος.
Κάθε τραγούδι αυτού του σπουδαίου δίσκου μοιάζει να συγκρατείται μετά βίας όρθιο, ένα στάδιο πριν την αποσύνθεση. Μέχρι όμως να φτάσουμε στο τέλος τους, κάθε φορά, μας αποκαλύπτεται μια λυτρωτική αμεσότητα. Μιλάμε δηλαδή για μια τέχνη που κατέχουν μονάχα οι μεγάλοι τραγουδοποιοί. Και η αλήθεια είναι πως για τα "Συγκεκριμένα Διαμερίσματα", με την πικρή - και εξίσου τρυφερή - ειρωνεία και την αφηγηματική τους νοσταλγία ("Οι συμμαθητές μου / που θα γίνουν κι αυτοί / σαν εκείνους που σήμερα μισούνε" ακούγεται στο "Καθώς Ξημερώνει Η Δευτέρα"), θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά. Οι χαρακτηριστικές αναφορές τους άλλωστε (από τους Στέρεο Νόβα και τις Τρύπες μέχρι το Διονύση Σαββόπουλο αλλά και ολόκληρο το αθηναϊκό new-wave ρεύμα των 80s) μοιάζουν να στοιχειοθετούν μια εντυπωσιακή λίστα. Προσωπικά "ακουσα" μέχρι και Al Kooper εδω μέσα. Το επιμύθιο όμως μένει σταθερά ίδιο, ό,τι κι αν ειπωθεί: αυτός ο δίσκος ανήκει στις κορυφές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής. Και περιμένω να περάσω πολλά χρόνια μαζί του, καθώς θα μεγαλώνουμε παρέα.
Μαζί με τους Ulver (που επίσης έβγαλαν ωραίο δισκο φέτος), οι Swans πρέπει να είναι η πιο περιπετειώδης (και επαρκώς προβεβλημένη) μπάντα στο σημερινό μουσικό στερέωμα: Από τις απάνθρωπες θορυβώδεις εκρήξεις των πρώτων κυκλοφοριών τους, στην υπόκωφη - και, ακριβώς γι αυτό, αβάσταχτη - μελαγχολία που έφερε στη μπάντα η άφιξη της Jarboe και, απο κει, στα επιβλητικά ηχητικά τείχη των τεσσάρων τελευταίων άλμπουμ τους (βάζω μέσα και το My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky του 2010 μιας και εκεί ξεκινά η τελευταία τους μετάβαση). Απ' ότι φαίνεται, ο Gira βαρέθηκε ξανά: το "The glowing man" είναι η τελευταία συνθετική δουλειά αυτού του συγκεκριμένου line-up. Ένας αποχαιρετισμός λοιπόν. Και η φόρμουλα είναι απλή: μια επίμονη μουσική φράση, μινιμαλιστικά (αλλά και σφιχτοδεμένα) εκτελεσμένη, με συνεχιζόμενες μουσικές στρώσεις που, προοδευτικά, οδηγούν κάθε κομμάτι σε ένα εκρηκτικό κρεσέντο, μετατρέποντας το, απο χαλίκι, σε τιτάνιο τείχος θορύβου. Κι όμως, εδώ η συνταγή μοιάζει να έχει αναθεωρηθεί. Οι κορυφώσεις είναι πιο φυσικές, Οι σχέσεις των τραγουδιών πιο οργανικές. Και οι κύκλοι, πιο φυγοκεντρικοί - άρα και λιγότερο αυτοκαταστροφικοί. Αν όντως αυτό είναι το τελευταίο άλμπουμ γι αυτή την εκδοχή των "Swans", δε θα μπορούσαν να μας αποχαιρετίσουν καλύτερα.
Το νεο trend στο μουσικό τύπο σήμερα είναι η αναφορά στην "επιστροφή της αφροαμερικάνικης μουσικής" - μόνο που οι περισσότεροι άξιοι εκπροσωποι της βγάζουν δισκάρες εδώ και χρόνια. Όπως αυτοί εδώ, που με βάση το hip hop φτιάχνουν ένα χαρμάνι από κάθε ακραίο παρακλάδι της νεότερης μουσικής ιστορίας - και δεν αστειεύονται: Όταν το χαριτωμένο pop intro του εξαίσια τιτλοφορούμενου "Giving bad people good ideas" κάνει στην άκρη για να σκάσει η grindcore χειροβομβίδα που αποτελεί και τη ραχοκοκαλιά του, η καθολική επίθεση προκαλεί σοκ: Άκουσα το δισκο με πολλους αξιοσέβαστους φίλους, και κάθε φορά, το σαγόνι τους έπεφτε στο πάτωμα. Οι βιτριολικοί στίχοι είναι επίσης εδώ, πιο ακραίοι κι από death metal αφηγήσεις κανιβαλιστικού προσανατολισμού. Με άλλα λόγια, επικίνδυνη μουσική. Ξέρετε, καρδούλες και τέτοια.
Μια νευρόσπαστη garage λούπα (κάθε τραγούδι εδώ οδηγεί, μουσικά, στο επόμενο, με την εκπνοή του τελευταίου track να "κουμπώνει" ηχητικά στην εισαγωγή του άλμπουμ) που προκαλεί αναφιλητά, το "Nonagon Infinity" είναι ένα κυριολεκτικά εκρηκτικό άλμπουμ, από αυτά που δε θες να βγάλεις απ' το πικάπ (ο δίσκος έπαιζε σπίτι για βδομάδες). Το απίστευτο είναι πως οι θεόμουρλοι Αυστραλοί γκαραζιέρηδες ηχογραφουν ασταμάτητα νέο υλικό: ισχυρίζονται πως θα κυκλοφορήσουν τέσσερα ολοκληρωμένα άλμπουμ μέσα στο 2017. Σχεδόν ανησυχώ.
Μυσταγωγία με το καλημέρα σας: "I want to break into your heart / I want to crawl under your skin". Μια βρώμικη κιθάρα, ένα άρρωστο synth και η ηδονικά τρεμάμενη φωνή του Iggy Pop πατούν στις ίδιες νότες, και εσύ αισθάνεσαι λίγο σαν αυτόπτης μάρτυρας σε συναντηση τιτάνων. Ε, αυτό συμβαίνει. Γιατί δίπλα στον Iggy κοντοστέκεται ο Joshua Homme των Queens of the Stone Age, πιθανότατα ό,τι καλύτερο μπορούσε να τύχει στον πρώτο. Γιατί αυτό το γνήσιο road feeling όπως εκφράζεται από την κιθάρα του Homme έρχεται και γατζώνεται στο γρέζι της φωνής του. Γιατί πίσω από το στιβαρό rhythm section διαφαίνεται μια συνθετική ευαισθησία που παραπέμπει μέχρι και στον David Bowie. Και γιατί o Iggy δηλώνει πως δεν πρόκειται να ξαναηχογραφήσει δίσκο. Να τον πιστέψουμε;
