1. Neil Young "Le Noise"

Ο Neil Young μισεί τα overdubs. Και κάνει δίσκο με τον Patrick Lenois. Παραγωγό, μεταξύ άλλων, των U2 και του Peter Gabriel. Οπότε, σου λέει ο δεύτερος, αντί να προσθέσω το παραμικρό, θα πάρω ότι, μα ότι έχει να μου δώσει ο Young. Ένα σπίτι ολόκληρο γίνεται στούντιο, με μικρόφωνα σε στρατηγικά σημεία, να αποτυπώνουν κάθε σπιθαμή ήχου μέσα στο χώρο. Η εξωπραγματική κιθάρα του Neil. Οι καλύτερες συνθέσεις του - και οι πιο εσωτερικοί, βαθιά προσωπικοί του στίχοι - των τελευταίων 15 ετών. Κάτι από το ambience του Dead Μan του Jarmusch. Και ένας αγωγός που ξεκινά από το βύσμα του ενισχυτή του και πετυχαίνει διάνα στην καρδιά μου. Με τρόπο ανεπανάληπτο. Που μόνο το ανεκτίμητο της Μουσικής υπογραμμίζει.

2. Gil Scott-Heron “I’m new here”

16 χρόνια εκτός. Ο "μαύρος" Bob Dylan, όπως τον έλεγαν τότε. Τις κλειστές του είχε. Δεν ήθελε να δει άνθρωπο. Και βγήκε από τη "σπηλιά" για να εκδώσει τούτο εδώ. Από τις πρώτες νότες, ο πατέρας της σύγχρονης μαύρης μουσικής (αν δεν υπήρχε αυτός, ξεχάστε rap και hip-hop) κρατά την ποίηση και τη γδαρμένη από το χρόνο φωνή, και βάζει στην άκρη κάθε ρετρό συνταγή. Μινιμαλισμός και σκοτάδι που φτάνει μέχρι το κόκκαλο.

3. Deathspell Omega “Paracletus”

Κι ενώ η Metal σκηνή του mainstream και του "μελωδικού" heavy / power παλεύει με φόρμες που είχαν ήδη ξεπεράσει με το ζόρι τα μικρά όρια τους εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80 (και πολύ βάζω), τα άκρα πασχίζουν για την οποια ανανέωση. Από τη φύση τους την ίδια βεβαίως - ότι είναι ακραίο το 2009, είναι χλιαρό το 2010. Οπότε εκεί, τουλάχιστον, απαιτείται μια κάποια εφευρετική δημιουργικότητα. Και αν είσαι τυχερός, μια φορά στα 4-5 χρόνια, θα σκάνε κάτι φιλόσοφοι του πενταγράμμου σαν αυτούς, αποφασισμένοι να σβήσουν με μια Σατανική μονοκοντυλιά ότι είχε προυπάρξει, μόνο και μόνο για να το επαναπροσδιορίσουν και να θέσουν τον πήχη. Όλα τα άλλα είναι αφρός.

4. Thee Silver Mountain Zion memorial orchestra “Kollaps tradixionales”

"Post-rock is dead"

Το κορυφαίο ανέκδοτο του 2010

5. Arcade Fire “The suburbs”

I used to write,

I used to write letters I used to sign my name

I used to sleep at night

Before the flashing lights settled deep in my brain

But by the time we met

By the time we met the times had already changed

So I never wrote a letter

I never took my true heart I never wrote it down

So when the lights cut out

I was left standing in the wilderness downtown

Now our lives are changing fast

Now our lives are changing fast

Hope that something pure can last

Hope that something pure can last

It seems strange anekatips

How we used to wait for letters to arrive

But what's stranger still

Is how something so small can keep you alive

We used to wait

We used to waste hours just walking around

We used to wait

All those wasted lives in the wilderness downtown

oooo we used to wait

oooo we used to wait

oooo we used to wait

Sometimes it never came

(we used to wait)

Sometimes it never came

(we used to wait)

Still moving through the pain

I'm gonna write a letter to my true love

I'm gonna sign my name

Like a patient on a table

I wanna walk again gonna move through the pain

Now our lives are changing fast

Now our lives are changing fast

Hope that something pure can last

Hope that something pure can last

oooo we used to wait

oooo we used to wait

oooo we used to wait

Sometimes it never came

(oooo we used to wait)

Sometimes it never came

(oooo we used to wait)

Still moving through the pain

(oooooo)

we used to waiτ

We used to wait for it

We used to wait for it

Now we're screaming sing the chorus again

We used to wait for it

We used to wait for it

Now we're screaming sing the chorus again

I used to wait for it

I used to wait for it

Hear my voice screaming sing the chorus again

Wait for it Wait for it Wait for it

6. Massive Attack “Heligoland”

Ωραίους δίσκους που βγάζουν όταν δεν βαριούνται! Tunde Adebimpe,Hope Sandoval, Guy Garvey, Damon Albarn και άλλοι τόσοι συνθέτουν μια εντυπωσιακή λίστα καλεσμένων για έναν δίσκο που περιμέναμε επτά χρόνια. Το αποτέλεσμα πολυσυλλεκτικό και κάπως άνισο, όπως περίπου συνέβαινε στις σπονδυλωτές ευρωπαϊκές ταινίες της δεκαετίας του 70. Εδώ όμως ξαναβρήκαμε, επιτέλους, τον ηλεκτρονικό γλυκόπικρο λυρισμό των κορυφαίων στιγμών τους - που νομίζαμε πως είχαν περάσει ανεπιστρεπτί.

7. Bryan Ferry “Olympia”

Ο  Bryan Ferry αρχικά σκεφτόταν να κυκλοφορήσει το Olympia κάτω από την επωνυμία των Roxy Music (και οι παρουσίες των Andy Mackay, Phil Manzanera και Brian Eno άνετα θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν κάτι τέτοιο) αλλά αυτό που τελικά προέκυψε είναι ένα υπέροχο Ferry album. Δίχως νεωτερισμούς και "ανανεωτικές" προσπάθειες, όχι επειδή αυτοί που τους επιχειρούν είναι απατεώνες, αλλά επειδή, ότι ήταν να ανακαλύψει ο Ferry στον... Ferry, έχει αποτυπωθεί προ καιρού σε αυλάκια ψυχών και βινυλίου. Το μόνο που απομένει, πέραν της αισθαντικής καλλιγραφίας, είναι η ειλικρίνεια. Αυτή η ρημάδα ειλικρίνεια.

8. Johnny Hallyday "Tour 66 / Stade de France 2009"

Ο χρόνος είχε φέρει τη δική του πληρωμή. Ο Hallyday μπορεί να παραμένει, σε νούμερα πωλήσεων, το νο.1 στη χώρα του, το σανίδι όμως δεν μπορούσε άλλο να το σηκώσει. Έτσι, με αφορμή τα 66α του γενέθλια, ανακοίνωσε την τελευταία του περιοδεία, την οποία και τελικώς άφησε ανολοκλήρωτη. Κατέληξε σε κώμα, σε νοσοκομείο του Los Angeles, με μετεγχειρητικές επιπλοκές, αλλά και έναν οργανισμό καταπονημένο από "απίστευτες ποσότητες αλκοόλ". Η συναυλία αυτή, στο Stade de France, μπροστά σε 120.00 συγκινημένους φίλους, πέραν των εξαιρετικών εκτελέσεων (και ίσως δυο διασκευών που - όπως σε καθε άλμπουμ του Johnny - θα μπορούσαν να λείπουν) αποδεικνύει το προφανές: αυτός ο άνθρωπος ήθελε να πεθάνει στη σκηνή. Και, θυμηθείτε το, εκεί θα πεθάνει. Το Et Maintnant του Gilbert Becaud, πασίγνωστο στην εποχή του, έκλεινε κάθε συναυλία της tour 66.

Δείτε πως λένε αντίο.

9. Her name is Calla “The quiet lamb”

Ορίστε και ένα άλμπουμ που σπάει τ'@@ των μουσικοκριτικών: δεν κατηγοριοποιείται. Δεν μπορεί να καταταχθεί δηλαδή σε κάποιο είδος ούτε και είναι εύκολο να... εφεύρεις ένα, μόνο και μόνο για να χωρέσουν εκεί οι Her Name Is Calla. Οι οποίοι στρώνουν εδώ ένα ηχοδρόμιο άκρατα δραματικό μεν, αλλά και χαμηλόφωνο όταν χρειαστεί, πότε παραπέμποντας στους GodspeedYouBlackEmperor, πότε με αναφορές στον Dylan, πότε αγγίζοντας τους Beirut, αλλά χωρίς ποτέ να ξεφεύγουν από τα αυστηρώς οριοθετημένα πλαίσια των Παθών τους. Επικής διάρκειας, όπως σωστά διάβασα κάπου, απαιτεί χρόνο και μελέτη. Και αλκοόλ. Και μοναξιές. Ή την ανάμνηση τους.

10. Tryptikon “Eparistera daimones”

Κάθε ριφ απο 'δω μέσα, ζυγίζει όσο τ'αρχίδια ενος κοπαδιού ελεφάντων.

Είδαμε και πάθαμε να επανασυνδεθούν οι Celtic Frost και ο Tom Warrior τα έκανε πάλι πουτάνα. Πάει, είπαμε, αυτό ήταν. Η επιστροφή του με τους Tryptikon βούλωσε στόματα και ξεπέρασε κάθε προσδοκία: αυτό το άλμπουμ αναπνέει μηδενισμό και μίσος. Όχι μηδενισμό για μαλακισμένα δεκατριάχρονα που κάνουν fast-forward τα sequels του Saw για να φτάσουν στα gore στιγμιότυπα. Μηδενισμό απ'αυτούς που κανένα επιχείρημα εκεί έξω δεν μπορεί να κατευνάσει. Ζωώδεις κιθάρες, μονοκόμματοι ρυθμοί, καμία καμπύλη, καμιά διαφυγή.

11. Socos / Πουλικάκος "Η ύδρα των πουλιών"

Θα με τρελάνετε; Ο Πουλικάκος απαγγέλει, λέει, ποίηση του Εγγονόπουλου; Εμένα η "μελοποιημένη ποίηση" μου προκαλεί αναγούλα - τους ξεκώλιασαν τους ποιητές εκεί στη μεταπολίτευση όταν όλοι ξαφνικά ανακάλυπταν τα αντικαθεστωτικά τους πιστεύω και δήλωναν... "αριστεροί". Τι σχέση έχει ο Πουλίκας μ'αυτούς;

(ακούω το δίσκο)

Έκπληξη διπλή. Πρώτον: καμία κλαψομουνίαση (ίδιον της μελοποιημένης ποίησης), καμία ρετρό νοσταλγία, μουσική που δεν χρησιμοποιεί τον Εγγονόπουλο σαν δεκανίκι αλλά πιάνεται από το βαθύτερο του νόημα και το διακτινίζει στο υπερπέραν, μουσική που διαρκώς προκαλεί τον ακροατή, μουσική που δεν αρκείται σε καμιά συνταγή. Δεύτερον: η φωνή του Πουλικάκου, χώμα και νερό. Ο καλύτερος ελληνικής δίσκος της χρονιάς είναι εδώ. Ακούστε αυτό.

12. Dum Dum Girls "I willl be"

Είναι η παραγωγή που κάνει τους κατά βάση garage ήχους τους να ακούγονται τόσο φρέσκιοι και δυναμικοί; Είναι τα - πάντα θλιμμένα - διπλά φωνητικά που "σπάνε" τον φαινομενικά άκαμπτο punk-ίζον σκελετό; Είναι η καβλερόφατσα της Dee-Dee; Χαρμάνι από Ramones, Ronettes και Sonny & Cher, το I Will Be με γράπωσε απ'το λαιμό. Και η διασκευή του Baby Don't Go, η καλύτερη για φέτος.

13. Teeth of the sea “Your mercury”

Κάτι γίνεται με τις διδαχές των ηλεκτρονικών 70s. Θα μου πείτε, τότε οι ηλεκτρονικοί τα "είχαν" με τους ηλεκτρικούς. Έλα όμως που ευτυχώς, η γηπεδική νοοτροπία δείχνει να πηγαίνει στο Διάολο και ήχοι-"εχθροί" παντρεύονται και γεννούν υπέροχα μπάσταρδα παιδιά σαν αυτό εδώ. Πλάκα-πλάκα, πόση απόσταση χώριζε τους πρώτους δίσκους του Jean-Michele Jarre από το post-rock;

14. The Black Keys “Brothers”

Πιο "μαλακό" απ'ότι με είχαν συνηθίσει. Οι κιθάρες δεν έχουν πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο. Και η πλάστιγγα γέρνει από τα Blues στη Soul. Η ψυχή όμως παραμένει. Μαύρη.

15. Sleepin Pillow "Superman's blues"

Ακούω το πρώτο κομμάτι και παθαίνω πλακάρα. Μπάσο-οδοστρωτήρας, 8-bit σύνθια. κιθάρες που κουβαλούν όλη την ιστορία του rock και μπόλικη ανατολή. Γίνεται να λειτουργεί τόσο καλά; Κι όμως. ΜΕΤΑ ανακαλύπτω πως είναι Έλληνες και το σαγόνι μου ανοίγει τρύπα στο πάτωμα.

16. Τurzi "B"

Γι αυτούς τους Γάλλους πάλι τι να πεις; Krautrock οι ρίζες, κιθαριστικές όμως οι φυλωσιές. Και κάθε κομμάτι ένα concept, ένα μικρό σύμπαν. Τόσο πολύμορφο και πολυσυλλεκτικό που θα μπορούσε κανείς να ακούει μόνο αυτό το άλμπουμ για μήνες και να ανακαλύπτει διαρκώς κάτι καινούργιο. Γι αυτό κι εγώ, καταχρηστικά, το βάζω στη λίστα μου, αν και κυκλοφόρησε τέλη Δεκεμβρίου του 2009...

17. Roky Erickson ft. Okkervil River "True Love Cast Out All Evil"

Τι comeback! Μέσα από την άβυσσο! Έχω ρίξει τρελό βρίσιμο στον εαυτό μου που δεν τον είδα live. Ο δίσκος είναι αριστούργημα. Και κουβαλά μέσα του πολύ ελπίδα. Γι αυτόν, και για όλους εμάς.

18. Adam Green "Minor Love"

Ο τύπος είναι γνήσιος crooner. Και δίχως εφετζίδικα κολπάκια, δίχως μπλιμπλίκια δηλαδή και φωνητικά ακροβατικά. Ακόμη και το reverb στη φωνή του σε παραπέμπει εκεί, στη χρυσή εποχή των crooners. Αλλά με μια διαολεμένη ευθύτητα. Δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ ο τύπος, σταθερή αξία.

19. Robert Plant “Band of joy”

Πέρα από το μύθο που κουβαλάει. Την ιστορία, την "εικόνα". Και όλα αυτά που, τελικά, έχουν ελάχιστη σημασία γι αυτόν. Με μια φωνή που ψιθυρίζει αυτά που κάποτε βροντοφώναζε. Με την ίδιο όμως άκρατο αισθησιασμό. Βρίσκεται εδώ να τραγουδά ένα από τα καλύτερα κομμάτια που τραγούδησε ποτέ. Μεγάλος Robert Plant.

20. Eels "End Times"

Η βραχνάδα αυτής της φωνής μου τα σκάει περισσότερο κι από σαράντα χιλιάδες έγχορδα. Αρκεί, δηλαδή, για να μου γαμήσει την ψυχολογία. Το End Times είναι σπουδαίο άλμπουμ, και αν αυτό το ακουστικό, folk στυλάκι έχει αρχίσει να σας την δίνει στα νεύρα, προσέξτε λίγο αυτόν εδώ. Η βαθιά μελαγχολία του αγγίζει Floyd-ικά επίπεδα, όπως στο κομμάτι που έχω κοτσάρει από κάτω. "I can hear it loud and clear - the world is ending"...