10 - Godspeed You! Black Emperor "Asunder, Sweet and Other Distress" (Constellation)

Οι φανατικοί των Godspeed μπορεί και να μην εντυπωσιάστηκαν, αλλά τούτο εδώ το άλμπουμ είναι ίσως ένα απο τα πιο ουσιαστικά που ηχογράφησαν ποτέ. Μικρό σε διάρκεια (μόλις... 40 λεπτά), δίχως θρηνωδείες και ποιητικώς πένθιμα αποσπάσματα, πιο σφιχτοδεμένο εκτελεστικά από ποτέ, περισσότερο προς την κατεύθυνση του κορυφαίου τους Yanqui UXO, ακούγεται φωτεινό και ταυτοχρόνως, άκρως πολεμικό, λες και η μπάντα παίζει τώρα τη μουσική που ήταν προορισμένη να παίξει, στην πιο αγνή της μορφή, που θα λεγαν και οι αμερικάνοι. Για εμάς, τους φίλους του βινυλίου, η μπάντα επιφύλαξε μια ακομα έκπληξη, ένα αέναο groove κρυμμένο στα τελευταία αυλάκια του δίσκου, που κλείνει το μάτι στο "Sgt. Pepper". Ε, γι αυτό και μόνο ρε. Γι αυτό και μόνο. 

22 - Näo "III" (Ant-Zen)

Η γαλλική σκηνή της electro παράγει εκπληκτική μουσική τα τελευταία δέκα τουλάχιστον χρόνια, μουσική που ριζώνει σε μια vintage νοσταλγία, η οποία ανιχνεύεται κυρίως στις 8-bit ρίζες των πρωτογενών ήχων. Ήταν, υποθέτω, θέμα χρόνου μέχρι αυτός ο ήχος να μπολιαστεί με το post-rock (υπάρχει άλλωστε το παράδειγμα των, επίσης γάλλων Turzi αλλά και το περσινό αριστούργημα των 65daysofstatic), μόνο που οι Näo είναι εξαιρετικά επιθετικοί μέσα στο λυρισμό τους - ηλεκτρικός ή ηλεκτρονικός, δεν έχει πραγματικά σημασία. Ορίστε ένα καλό δείγμα, ενός δίσκου που πέρασε, αδικαιολόγητα, εντελώς απαρατήρητος. 

27. 65daysofstatic "Wild Light" (Superball Music)

Όλο και πιο electro από κυκλοφορία σε κυκλοφορία, και όχι δίχως στραβοπατήματα στη μέχρι τώρα πορεία τους (λες και αγχώθηκαν, για κάποιο λόγο, να πετάξουν όσο πιο γρήγορα γίνεται τη σφραγίδα του "post-rock" από πάνω τους), οι 65daysofstatic παρουσίασαν φέτος το πιο ψηφιακώς ορμώμενο άλμπουμ της καριέρας τους. Κι όμως, η χαρακτηριστική εκείνη δίνη που τόσο πολύ τους διαχώριζε από τον post συρμό είναι ακόμη παρούσα, ειδικά στο επικών διαστάσεων “Heat Death Infinity Splitter” που θα μπορούσε και να είναι μια ηλεκτρονική εκδοχή των Swans - τόσο θηριώδες! Άλμπουμ για ακούσματα, άλμπουμ στο οποίο είσαι καταδικασμένος να επιστρέφεις. Ε, το λες και αριστούργημα αυτό. 

Mogwai - "Take me somewhere nice" (album: "Rock action" - Matador, 2001)

Ghosts in the photograph

never lied to me. 

I'd be all of that 

I'd be all of that. 

A false memory 

would be everything. 

A denial 

my eliminent. 

What was that for? 

What was that for? 

What would you do if you saw spaceships over Glasgow? 

Would you fear them? 

Every aircraft,

every camera,

is a wish that

wasn't granted. 

What was that for? 

What was that for? 

Try to be bad. 

Try to be bad.

Ride - "Nowhere" (album: "Nowhere" - Creation Records, 1990)

I should have known better, 

Than to expect it all. 

You want everything, 

And you end up grabbing at air. 

I had so much to give, 

So much hope, 

we held each other high. 

But the heroes are gone, 

And all that's left is you and me. 

I learned the hard way, 

That life should be easy, 

But I want you to know it was hard to show, 

The things that I know now. 

And all that's left is you and me, 

And here we are,

Nowhere.

Cold Body Radiation - "Yes, Maybe the Stars" (album: "Dear Twilight" - self-financed, 2011)

(Blackgaze. Τι φρούτο είναι πάλι αυτό που μας ξημερώθηκε; Ε, λογικό ήταν. Όλες αυτές οι "ανοιχτές" και πνιγμένες στο reverb κιθάρες, όλος αυτός ο ρομαντισμός του black metal, κάπου θα έπρεπε να κατευθυνθεί, να τρέξει μπροστά, τώρα ειδικά που όλα τα oh-τόσο-"evil" κλισέ έχουν αναπαραχθεί, μαζί με τη δηθενιά μιας μοχθηρής πόζας και την πολιτική ασχήμια ενός κομματιού αυτης της μουσικής που οι οπαδοί της αρνήθηκαν - για τους δικούς τους λόγους - να απομονώσουν. Έτσι, τα άστρα φώτισαν το ἔνδοθι σκότος απ΄ όπου ξεπετάχτηκαν οι Alcest, οι Lantlos και μια ολάκερη νέα σκηνή. Shoegaze + Black Metal = Blackgaze λοιπόν. Αυτοί εδώ οι Ολλανδοί δεν γουστάρουν να δημοσιεύουν τους στίχους τους και έτσι δεν μπορώ να τους μεταφέρω εδώ. Ακούστε το κομμάτι όμως)

Hungry Ghosts "Love song" (album "Hungry Ghosts" - Self financed, 1997)

Από τη Μελβούρνη. Ένας παγερός εναγκαλισμός ήχων που μοιάζουν να έρχονται από την post σκηνή αλλά ριζώνουν και σε μια folk που διστάζει να δακρύσει. Αυτό το εβγαλαν μόνοι τους σε 100 κόπιες βινυλίου, όλες με εξώφυλλα σχεδιασμένα στο χέρι. Το κυκλοφόρησαν εκ νέου σε CD μόλις φέτος (στο μεταξύ βέβαια μεσολάβησαν κι άλλες κυκλοφορίες τους).

Και τι όνομα, ε;

4. Thee Silver Mountain Zion memorial orchestra “Kollaps tradixionales”

"Post-rock is dead"

Το κορυφαίο ανέκδοτο του 2010

9. Her name is Calla “The quiet lamb”

Ορίστε και ένα άλμπουμ που σπάει τ'@@ των μουσικοκριτικών: δεν κατηγοριοποιείται. Δεν μπορεί να καταταχθεί δηλαδή σε κάποιο είδος ούτε και είναι εύκολο να... εφεύρεις ένα, μόνο και μόνο για να χωρέσουν εκεί οι Her Name Is Calla. Οι οποίοι στρώνουν εδώ ένα ηχοδρόμιο άκρατα δραματικό μεν, αλλά και χαμηλόφωνο όταν χρειαστεί, πότε παραπέμποντας στους GodspeedYouBlackEmperor, πότε με αναφορές στον Dylan, πότε αγγίζοντας τους Beirut, αλλά χωρίς ποτέ να ξεφεύγουν από τα αυστηρώς οριοθετημένα πλαίσια των Παθών τους. Επικής διάρκειας, όπως σωστά διάβασα κάπου, απαιτεί χρόνο και μελέτη. Και αλκοόλ. Και μοναξιές. Ή την ανάμνηση τους.

13. Teeth of the sea “Your mercury”

Κάτι γίνεται με τις διδαχές των ηλεκτρονικών 70s. Θα μου πείτε, τότε οι ηλεκτρονικοί τα "είχαν" με τους ηλεκτρικούς. Έλα όμως που ευτυχώς, η γηπεδική νοοτροπία δείχνει να πηγαίνει στο Διάολο και ήχοι-"εχθροί" παντρεύονται και γεννούν υπέροχα μπάσταρδα παιδιά σαν αυτό εδώ. Πλάκα-πλάκα, πόση απόσταση χώριζε τους πρώτους δίσκους του Jean-Michele Jarre από το post-rock;

15. Sleepin Pillow "Superman's blues"

Ακούω το πρώτο κομμάτι και παθαίνω πλακάρα. Μπάσο-οδοστρωτήρας, 8-bit σύνθια. κιθάρες που κουβαλούν όλη την ιστορία του rock και μπόλικη ανατολή. Γίνεται να λειτουργεί τόσο καλά; Κι όμως. ΜΕΤΑ ανακαλύπτω πως είναι Έλληνες και το σαγόνι μου ανοίγει τρύπα στο πάτωμα.

15. Lantlôs "Neon"

Κάποια στιγμή θα γινόταν. Το post rock και το black metal θα έκαναν χωριό. Η ιστορία ξεκίνησε ουσιαστικά με τους Alcest, πρόπερσι. Αυτοί εδώ όμως το πάνε ένα βήμα παραπέρα. Οι ταχύτητες δεν φοβούνται να πιάσουν τρελά bpm, τα γρυλίσματα δίνουν βροντερό παρών, αλλά οι κλίμακες επιμένουν να είναι φωτεινές. Απαιτητικό άκουσμα.

24. Eluvium "Similes"

Εντελώς ελεγειακό, με τον Matthew Robert Cooper να έχει απόλυτη γνώση του πότε να μινιμαλίσει και πότε να ανεβάσει εντάσεις και να εντείνει ambient ενορχηστρώσεις που, κολυμπώντας μέσα στο καθάρειο reverb ακροβατούν ανάμεσα στην προεφηβική ελπίδα και την ενήλικη αποδοχή. Το "The Motion Makes Me Last" από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Και το video-clip του, μάλλον το κορυφαίο του 2010.

Anathema - "Kingdom" (album: "Pentecost III", Peaceville, 1993)

There is

a whole mountain

And a river runs through it

If you split my mountain wide

You would find many rivers

Among flocks

of non-white doves

And non-temptable

mortals

The kingdom is much more real

And the beauty is endless

Only when tightened beyond recall

Is your necklace

a blessing

Leave your pearls in the

sea

You undeserved bitch

You are not worthy of such a treasure

My hand on your heart,

I know there is a beating

In this oh so bleak landscape

There are many mountains

... but not so much water.

My kingdom

My kingdom

My kingdom

My kingdom

My kingdom

My kingdom

(Anathema, από ένα e.p. που κανείς μα κανείς δεν έπιασε στην εποχή του.

Είναι ότι καλύτερο ηχογράφησαν ποτέ, και πιάνει τη μελαγχολία του post-rock

πολλά χρόνια πριν τη γέννεση του (ίσως ούτε οι ίδιοι οι Anathema να μη το αντιλήφθηκαν αυτό), απίστευτα ευαίσθητο και κοφτερό ταυτόχρονα. Κάθε κομμάτι εδω μέσα,

ένα κι ένα για αποθεραπεία. Κι αυτοί οι στίχοι...)