Η Laura είναι εικοσιτριών ετών. Και κουβαλά μέσα της αρκετή μελαγχολία για να "φιλετάρει" ολόκληρη τη σύγχρονη folk σκηνή, και άλλη τόση έμπνευση για να ολοκληρώσει έναν δίσκο όπου οι εξομολογήσεις δεν ακούγονται απαραίτητα θλιμμένες ή επί τούτου εσωτερικές. Σε επίπεδο παραγωγής και μόνο είναι αριστούργημα, αλλά το "Once I Was an Eagle" είναι κάτι πέρα απ' αυτό. Δεν μπορείς να το δεις μονο μουσικά. Γιατί αυτό που βγαίνει από τα ηχεία σκορπά στον άνεμο, λες και εκεί ανήκε εξ αρχης. Τι κορίτσι είναι αυτό...
Μετά τις garage αιχμές του "Dig, Lazarus, Dig!!!" (με τα τρία θαυμαστικά) δε περίμενες κάτι τέτοιο: Τπ τελευταίο πόνημα του Νικολάκη είναι χαμηλόφωνο και άνετα ό,τι πιο τρυφερό έχει ηχογραφήσει στη μέχρι τώρα καριέρα του, ένα λεπτοδουλεμένο άλμπουμ που παίζει με τις αποχρώσεις. Τώρα βέβαια, δε σου πάει να χρησιμοποιήσεις τη λέξη "ωριμότητα" για δίσκο του Cave. Αλλά κάτι τέτοιο δείχνει να συμβαίνει εδώ. Αν και αυτό που ευτυχώς παραμένει, είναι εκείνη η γνώριμη μυρωδιά εξομολόγησης και οινοπνεύματος. Απλά τώρα δε πειράζει και να σου ξεφύγουν ένα - δυο δάκρυα.
Ταχυδακτυλουργός των samples, ο Blake απέδειξε (σε μένα τουλάχιστον) πως ένας dj μπορεί να μετεξελιχθεί σε αυθεντικό καλλιτέχνη με το Limit to your love 3-4 χρόνια πριν (άνετα το πιο μυθικό dub ever λέμε) και με το "Overgrown" κάνει ένα βήμα παραπέρα, βήμα που αποξένωσε ήδη κάποιους από τους μέχρι τώρα χειροκροτητές του. Πίσω από τις παγωμένες λούπες κρύβεται ένας κομψά αυτοσαρκαστικός σεντιμενταλισμός (μέχρι και με τη φωνή του τα βάζει - στιχουργικά - εδώ!) από έναν καλλιτέχνη που δε φοβάται να πάρει ρίσκα. Ούτε να εκτεθεί, επίσης.
Πέραν του genius των ηχοχρωμάτων του και της απόλυτης κατανόησης των pop μηχανισμών, ο James Blunt αφήνει εδώ στην άκρη τις εφετζίδικες μετριοπάθειες. Στιχουργικά δεικτικός - απέναντι στον εαυτό του - και πιο ευέλικτος ενορχηστρωτικά από κάθε άλλη φορά, ενδίδει στο γνώριμο συναισθηματισμό του όχι εκ πεποιθήσεως, αλλά εξ ανάγκης. Τραγούδια σαν το "Always hate me", με τη φοβερή εναρκτήρια synth/μπασογραμμή του, δε γράφονται κάθε μέρα.
Ο τύπος είναι γνήσιος crooner. Και δίχως εφετζίδικα κολπάκια, δίχως μπλιμπλίκια δηλαδή και φωνητικά ακροβατικά. Ακόμη και το reverb στη φωνή του σε παραπέμπει εκεί, στη χρυσή εποχή των crooners. Αλλά με μια διαολεμένη ευθύτητα. Δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ ο τύπος, σταθερή αξία.
(H φωνή του Χάρου δεν ακούστηκε ποτέ πιο αισθαντική. Σιγά μην περιμένατε και κείμενο για τον Tom Waits. Το πρωτοάκουσα σε γυμνασιακή ηλικία, σε ένα μικρό Πειραιώτικο δισκάδικο στη Πραξιτέλους που δεν υπάρχει πια. Εκεί νομίζω αγόρασα τους πρώτους μου δίσκους, συνειδητά.)
(Προτού ο Paolo Conte, αυτός ο υπέροχος Ιταλός τροβαδούρος, εγκαταλείψει τη νομική, είχε ήδη συνθέσει πολλά τραγούδια που ήταν περισσότερο γνωστά για τους ερμηνευτές τους παρά για τον συνθέτη τους. Μέχρι που, εκεί στα μέσα του 70, ο Conte αποφασίζει να δισκογραφήσει. Το ιδιαίτερο μείγμα jazz, canzzone, παραδοσιακών ήχων και λεπτεπίλεπτης - και χιουμοριστικά κοσμοπολίτικης - στιχουργικής του τον καθιστούν έναν από τους πιο ιδιαίτερους Ιταλούς. Πήγα και τον είδα στο Ηρώδειο προ διετίας παρέα με τον πατέρα μου. Νομίζω πως αυτή ήταν η μοναδική φορά που με είδε να βουρκώνω.)
She goes running for the shelter of a mother's little helper
And it helps her on her way, gets her through her busy day
"Things are different today"
I hear ev'ry mother say
Cooking fresh food for a husband's just a drag
So she buys an instant cake and she burns her frozen steak
And goes running for the shelter of a mother's little helper
And two helps her on her way, get her through her busy day
Doctor please some more of these
Outside the door, she took four more
What a drag it is getting old
"Men just aren't the same today"
I hear ev'ry mother say
They just don't appreciate that you get tired
They're so hard to satisfy. You can tranquilize your mind
So go running for the shelter of a mother's little helper
And four help you through the night, help to minimize your plight
Doctor please some more of these
Outside the door, she took four more
What a drag it is getting old
"Life's just much too hard today"
I hear ev'ry mother say
The pursuit of happiness just seems a bore
And if you take more of those, you will get an overdose
No more running to the shelter of a mother's little helper
They just helped you on your way through your busy dying day
(Από σήμερα και μέχρι και την Κυριακή λέω να ανεβάζω μόνο covers. Ο Arno δεν είναι και πολύ γνωστός έξω από τις γαλλόφωνες περιοχές. Αν πούμε ότι αv ο Hallyday είναι ο Elvis τους, ο Arno είναι ο δικός τους Tom Waits (με κάτι από Vaudeville μέσα - συνδιασμός που λειτουργεί γαμάτα). Στους δίσκους του δεν θα βρείτε αγγλόφωνες διασκευές. Στα live του όμως, κάνει μερικές εκπληξούλες σαν κι αυτό εδώ το πανέμορφο reworking του κλασσικού κομματιού των Stones)
