4 - John Grant "Grey tickles, black pressure" (PTKF)

"Gray tickes": Η αγγλική, κυριολεκτική μετάφραση της αντίστοιχης Ισλανδικής φράσης που, παραδοσιακά, αναφέρεται στα πρώτα "σημάδια" της μέσης ηλικίας, που πλησιάζει. Ομοίως, οι Τούρκοι αποκαλούν "μαύρη πίεση" τους εφιάλτες. Ο John Grant παίζει τις ξένες γλώσσες στα δάχτυλα (μιλά άπταιστα Ρώσικα, Γερμανικά, Ισλανδικά, Ισπανικά, Γαλλικά - και, σύμφωνα με τον ίδιο, "απλά καλός" στα Σουηδικά και τα Δανέζικα) και, ομοίως, παίζει ιδιοφυώς και με τις νότες, πάντα σε pop ηχοχρώματα. Την ίδια στιγμή όμως είναι σπαρακτικά ακέραιος και ειλικρινής. Και αυτό είναι που πάντα με εκπλήσσει. You just can't have enough of this guy. Τούτο εδώ βέβαια μοιάζει το πιο φιλόδοξο μουσικά άλμπουμ του από τα δυο που προηγήθηκαν - υπάρχει και αρκετό funk εδω μέσα - αλλά αυτό που μένει στο τέλος είναι αυτή η χαρακτηριστική ακεραιότητα που συναντάς σε ελάχιστους καλλιτέχνες σήμερα. Ακόμη κι όταν γράφει disco ερωτοτράγουδα σπάζοντας πλάκα, όπως στο "Disappointed", παρέα με την Tracey Thorn των  Everything but the Girl.

24 - Julia Holter "Have You In My Wilderness" (Domino Recording)

Μοιάζει να έχει αφήσει πια εντελώς πίσω της τα ambient αστικά τοπία που τόσο την χαρακτήριζαν (μόνο κάποιες γέφυρες απομένουν, όπως στο εκπληκτικό "Silhouette" που κορυφώνεται δραματικά), αυτό όμως δεν σημαίνει πως η έμπνευση της διδας Holter ατονεί. Αντιθέτως, το "Have you in my wilderness" είναι ένα υπέροχο αλμπουμ pop δωματίου, με στεγνά τύμπανα (ακούς μέχρι και τις χορδές του snare να τρίζουν) και βυθισμένες στο echo φλασσιές, που μετατρέπουν τη μοναξιά (κεντρικό θέμα έμπνευσης του άλμπουμ) σε ένα παιχνίδι ηχοχρωμάτων με ξεκάθαρες αναφορές στους Beatles (πολλά σημεία εδώ μοιάζουν να παραπέμπουν στο Stg.Pepper) που σε σφάζει με το βαμβάκι.

Moment emotion
I swear is my name
We don't dim the lights down anymore

16. Arctic Monkeys "AM" (Domino)

Μαλακίες θα λέμε; Ο δίσκος είναι σκέτο διαμάντι: ξεκινά από τη μακρά παράδοση των Beatles της τελευταίας περιόδου για να στήσει ένα φιλόδοξο pop ψηφιδωτό που πιάνει ολόκληρο το μουσικό χάρτη, όλο στημένο με μια εξόχως ισορροπημένη - και άκρως βρετανική - ειρωνεία. Μιλάμε για επίτευγμα που, προσωπικά, δε τους το είχα. Δώστε βάση στο απολαυστικό soul σκαρίφημα απο κάτω.

17. Crystal Stilts "Nature Noir" (Sacred Bones)

Θα μπορούσε να υπάρχει μια συχνότητα που ενώνει την psych-pop των '60s, τους Velvet Underground και όλο το post-punk από την εποχή των Joy Division μέχρι σήμερα; Οι Crystal Stilts (από το Μπρούκλιν!) όχι μόνο το επιτυγχάνουν, αλλά προσθέτουν και κάποιες βιολιστικές κομψές μαχαιριές στο όλο οικοδόμημα, υπογράφοντας ένα άλμπουμ διαφορετικό από το "In love with Oblivion", πιο απαιτητικό, αλλά και πιο "αγαπησιάρικο". 

21. Chvrches "The Bones of What You Believe" (Glassnote Records)

Λοιπόν, τούτοι εδώ οι star-σε-μια-νύχτα popsters από τη Σκωτία είναι τρεις, δυο άντρες, και μια ομορφιά που τραγουδά. Ένας εκ των δυο αντρών έχει επίσης τη συνήθεια να τραγουδάει σε κάποια tracks. Πρέπει να την κόψει. Είναι ο λόγος που το "The Bones of What You Believe", ένα power-pop άλμπουμ με γενναίες δόσεις σκοταδιού (keep in mind, we're talkin' mainstream stuff here, mkay?) που, στις κορυφές του, με έστειλε όσο ελάχιστα άλμπουμ του ιδιώματος τα τελευταία δέκα τουλάχιστον χρόνια, βρίσκεται στο νούμερο 21.  Θα μου πείτε, αυτή παραμένει μια λίστα με "καλύτερα" άλμπουμ. Και κάθε power-pop άλμπουμ με κομμάτια σαν το από κάτω, έχει κερδίσει μια περίοπτη θέση στην (όχι και τόσο μικρή...) ιστορία του ιδιώματος.
'νταξει, θελω να το χορέψω αυτό.

28. Wampire "Curiosity" (Polyvinyl Records)

Κάνει μπαμ πως ξεκίνησαν ως χορευτικό δίδυμο: οι ρίζες τους είναι ξεκάθαρες, όπως και η προσπάθεια τους να εμπλουτίσουν τον dance σκελετό τους με κάθε τι ψυχεδελικό και ελαφρώς καμένο. Αυτό το τελευταίο, όταν λειτουργεί μουσικά, με στέλνει με χαρακτηριστική ευκολία, ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια pop μπάντα που, ευτυχώς, δεν παίρνει τον εαυτό της και τόσο στα σοβαρά (το worst cover ever νομίζω τα λέει όλα). Επίσης, τι μυθικές μπασογραμμές είναι αυτές!

30. James Blunt "Moon Landing" (Atlantic/Custard)

Πέραν του genius των ηχοχρωμάτων του και της απόλυτης κατανόησης των pop μηχανισμών, ο James Blunt αφήνει εδώ στην άκρη τις εφετζίδικες μετριοπάθειες. Στιχουργικά δεικτικός - απέναντι στον εαυτό του - και πιο ευέλικτος ενορχηστρωτικά από κάθε άλλη φορά, ενδίδει στο γνώριμο συναισθηματισμό του όχι εκ πεποιθήσεως, αλλά εξ ανάγκης. Τραγούδια σαν το "Always hate me", με τη φοβερή εναρκτήρια synth/μπασογραμμή του, δε γράφονται κάθε μέρα. 

  

The Dears - "No Hope Before Destruction" (album: "Protest EP" - MapleMusic Recordings, 2002)

No hope. 

No love. 

No trust. 

No fun. 

No peace. 

No mirth. 

No calm... 

Before... 

No right! 

No help! 

No truth! 

No worth! 

No light! 

No end! 

No hope... 

Before... 

Destruction.

(Αν έχουμε ακόμη μια ελπίδα, τη χρωστάμε σ' αυτούς που δεν έχουν καμιά)

Purity Ring - "Lofticries" (album: "Shrine" - 4AD & Last Gang Records, 2012)

Bring, bring the thunder 

and the loud, loud rain 

Lead our woes asunder 

'neath the proud, proud veins 

Of traits that bleed the gunmen 

of our pumping, earthly hearts 

Ween our joys in plunder 

Feel our shining teeth 

Bet our hold on happiness 

Bead-weighted tests with lofticries 

Lofticries with trembling thighs 

Weepy chests with weepy sighs 

Weepy skin with trembling thighs 

You must be hovering over yourself 

watching us trip on each other's sides 

Dear brother, collect all the liquids off of the floor 

Use your oily fingers 

Make a paste, let it form 

Let it seep through your sockets and earholes 

into your precious, fractured skull 

Let it seep, let it keep you from us 

Patiently heal you 

Patiently unreel you 

Bead-weighted tests with lofticries 

Lofticries with trembling thighs 

Weepy chests with weepy sighs 

Weepy skin with trembling thighs 

You must be hovering over yourself 

watching us trip on each other's sides 

Dear brother, collect all the liquids off of the floor 

Use your oily fingers 

Pick up paste, let it form 

Lofticries 

Bead-weighted tests with lofticries 

Lofticries with trembling thighs 

Weepy chests with weepy sighs 

Weepy skin with trembling thighs 

Lofticries 

You must be hovering over yourself 

watching us trip on each other's sides 

(Tears on the dance floor 

στις πιο ευαίσθητες γωνιές 

της απαστράπτουσας pop)

DIIV - "Doused" (album: "Oshin" - Captured Tracks, 2012)

Never had you run so far 

but you really gotta get away 

you know it in the nighttime 

running to it. 

Caught a rising star 

but then you let it drop into the ocean 

now the water's running through it. 

Now you've gone so far 

you really had to get away 

you knew it in your lifetime 

running to it. 

Acting like you've come so far 

the bed you made yourself and this house and me 

are all falling apart. 

Never thought you'd go so far 

but you're really gone and it's been so long 

I never really think about it. 

You made a beating heart 

Whatever, now that amber light has faded 

and it's yours to commit to it. 

Act like it stops and starts 

a gesture here and there 

for me is one thing 

but I felt it every time you blew it 

Now you've gone too far 

your urge to runaway is back 

and we all know. 

(Από τα καλύτερα αλμπουμ που άκουσα το 2012
Καλή χρονιά, έστω και καθυστερημένα)

Kwoon "I lived on the moon"

Dear little lad

Here's the story of my life

I lived on the moon

I lived on the moon

Grey flying snakes along

Mountains of destiny while

The three tailed moneys

Were drawing the stars

Light from the Sun and I

Hide myself on the dark side, alone

I've run so far

To find my way

Then I dream again.. alone

Dear little boy, listen

To voices of your soul

It showed you the way of

Silence and peace

Follow your thought and fly

Choosing all the things that you desire

Giant waves, fireflies..

Your dream will be your only shell

Your secrets, your hiding place, my son

Don't let them try

To crush your brain

Let you go far

..my son

Lolek "Μου λείπεις" - (album: "Αχινός" - Inner ear, 2011)

- Μου λείπεις
- ...
- Πες μου ένα "και μένα", κι ας είναι ψεύτικο
- Και μένα. Και είναι ψεύτικο.

Ulver "Waltz of King Karl" - (album: "Svidd neger" - Jester, 2003)

(Δεν έχω δει την ταινία, αλλά η μουσική που έγραψαν οι Ulver εδώ σε κάνει να λυπάσαι που δεν γράφουν soundtracks πιο συχνά. Αν και, θα μου πείτε, ντύνουν τις δικές μας εικόνες με τη μουσική τους τόσο όμορφα, τα τελευταία δέκα τουλάχιστον χρόνια...)

Yann Tiersen "Monochrome" (album: "Le phare" - Ici, d'ailleurs, 1998)

Anyway, I can try

Anything it's the same circle

That leads to nowhere and I'm tired now.

Anyway, I've lost my face,

My dignity, my look,

Everything is gone

And I'm tired now.

But don't be scared,

I found a good job and I go to work

Every day on my old bicycle you loved.

I am pilling up some unread books under my bed

And I really think I'll never read again.

No concentration,

Just a white disorder

Everywhere around me,

You know I'm so tired now.

But don't worry

I often go to dinners and parties

With some old friends who care for me,

Take me back home and stay.

Monochrome floors, monochrome walls,

Only absence near me,

Nothing but silence around me.

Monochrome flat, monochrome life,

Only absence near me,

Nothing but silence around me.

Sometimes I search an event

Or something to remind,

But I've really got nothing in mind.

Sometimes I open the windows

And listen people walking in the down streets.

There is a life out there.

But don't be scared,

I found a good job and I go to work

Every day on my old bicycle you loved.

Anyway, I can try

Anything it's the same circle

That leads to nowhere and I'm tired now.

Anyway, I've lost my face,

My dignity, my look,

Everything is gone

And I'm tired now.

But don't worry

I often go to dinners and parties

With some old friends who care for me,

Take me back home and stay.

Monochrome floors, monochrome walls,

Only absence near me,

Nothing but silence around me.

Monochrome flat, monochrome life,

Only absence near me,

Nothing but silence around me

(Συνεχίζουμε στην ίδια θεματική ενότητα με το παρακάτω)

Warpaint - "Set your arms down" (album: "The Fool" - Rough Trade. 2010)

out on the back porch
you say tonightwe bring our pocket
our pocket knives
you want to fight me
you want to fight
forgotten sense of me
saya saya
and in the backyard
into the night
we walk through fire
by candlelight
they want to fight me
they want to fight
forgotten sense of me
saya saya
and through the fire
we see the light
that no one's hiding
to save our lives
you want to love me
you've got to try
forgotten sense of me
saya saya
say you're me now
set your arms down

(Τους ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα, αλλά σήμερα βρήκα λίγο χρόνο να ακούσω προσεκτικά το άλμπουμ. Απο το LA. Με το The Fool "ξεπετάχτηκαν" προς ένα ευρύτερο ακροατήριο - βοήθησαν και κάτι εκθειαστικές κριτικές, κυρίως αυτές του ΝΜΕ - και, λέει, οι οπαδοί τους, τους κατηγορούν για ξεπούλημα. Ναι ρε παιδιά, χέστηκε πάνω της η Lady Gaga από τον ανταγωνισμό. Οκ, πέραν τούτου, δώστε βάση. Αρκετά minimal αλλά με κάτι από την εύθραυστη ευαισθησία των Radiohead - λέω τώρα - και, ασχέτως με τις όποιες αναφορές, είναι μεγάλη κομματάρα.)

Radiohead - "You and whose army?" (album: "Amnesiac" - EMI, 2001)

Come on, come on
You think you drive me crazy
Come on, come on
You and whose army?
You and your cronies
Come on, come on
Holy roman empire
Come on if you think
Come on if you think
You can take us all on
You can take us all on

You and whose army?
You and your cronies

You forget so easily
We ride tonight
We ride tonight
Ghost horses
Ghost horses
Ghost horses
We ride tonight
We ride tonight
Ghost horses
Ghost horses
Ghost horses

(Tα Kid A & Amnesiac θα είναι για μένα τα καλύτερα και τα πιο αγαπημένα άλμπουμ τους. Σίγουρα πάντως είναι τα πιο θαρραλέα. Ακόμη μου είναι δύσκολο να χωνέψω τις κακές κριτικές που πήραν τότε από μερίδα του ελληνικού τύπου (σε έντυπα που δεν εκδίδονται πια). Βλέπετε, αν είσαι ξεχωριστός, ενοχλείς τους κομπλεξικούς.

Καλή χρονιά.)

5. Arcade Fire “The suburbs”

I used to write,

I used to write letters I used to sign my name

I used to sleep at night

Before the flashing lights settled deep in my brain

But by the time we met

By the time we met the times had already changed

So I never wrote a letter

I never took my true heart I never wrote it down

So when the lights cut out

I was left standing in the wilderness downtown

Now our lives are changing fast

Now our lives are changing fast

Hope that something pure can last

Hope that something pure can last

It seems strange anekatips

How we used to wait for letters to arrive

But what's stranger still

Is how something so small can keep you alive

We used to wait

We used to waste hours just walking around

We used to wait

All those wasted lives in the wilderness downtown

oooo we used to wait

oooo we used to wait

oooo we used to wait

Sometimes it never came

(we used to wait)

Sometimes it never came

(we used to wait)

Still moving through the pain

I'm gonna write a letter to my true love

I'm gonna sign my name

Like a patient on a table

I wanna walk again gonna move through the pain

Now our lives are changing fast

Now our lives are changing fast

Hope that something pure can last

Hope that something pure can last

oooo we used to wait

oooo we used to wait

oooo we used to wait

Sometimes it never came

(oooo we used to wait)

Sometimes it never came

(oooo we used to wait)

Still moving through the pain

(oooooo)

we used to waiτ

We used to wait for it

We used to wait for it

Now we're screaming sing the chorus again

We used to wait for it

We used to wait for it

Now we're screaming sing the chorus again

I used to wait for it

I used to wait for it

Hear my voice screaming sing the chorus again

Wait for it Wait for it Wait for it

6. Massive Attack “Heligoland”

Ωραίους δίσκους που βγάζουν όταν δεν βαριούνται! Tunde Adebimpe,Hope Sandoval, Guy Garvey, Damon Albarn και άλλοι τόσοι συνθέτουν μια εντυπωσιακή λίστα καλεσμένων για έναν δίσκο που περιμέναμε επτά χρόνια. Το αποτέλεσμα πολυσυλλεκτικό και κάπως άνισο, όπως περίπου συνέβαινε στις σπονδυλωτές ευρωπαϊκές ταινίες της δεκαετίας του 70. Εδώ όμως ξαναβρήκαμε, επιτέλους, τον ηλεκτρονικό γλυκόπικρο λυρισμό των κορυφαίων στιγμών τους - που νομίζαμε πως είχαν περάσει ανεπιστρεπτί.

9. Her name is Calla “The quiet lamb”

Ορίστε και ένα άλμπουμ που σπάει τ'@@ των μουσικοκριτικών: δεν κατηγοριοποιείται. Δεν μπορεί να καταταχθεί δηλαδή σε κάποιο είδος ούτε και είναι εύκολο να... εφεύρεις ένα, μόνο και μόνο για να χωρέσουν εκεί οι Her Name Is Calla. Οι οποίοι στρώνουν εδώ ένα ηχοδρόμιο άκρατα δραματικό μεν, αλλά και χαμηλόφωνο όταν χρειαστεί, πότε παραπέμποντας στους GodspeedYouBlackEmperor, πότε με αναφορές στον Dylan, πότε αγγίζοντας τους Beirut, αλλά χωρίς ποτέ να ξεφεύγουν από τα αυστηρώς οριοθετημένα πλαίσια των Παθών τους. Επικής διάρκειας, όπως σωστά διάβασα κάπου, απαιτεί χρόνο και μελέτη. Και αλκοόλ. Και μοναξιές. Ή την ανάμνηση τους.

27. Monika "Exit"

Αν ήταν μια άπλυτη Αμερικάνα που αυτοκτόνησε σε κάποιο ξεχασμένο ποτάμι, τα ντόπια κομπλεξάκια που την θάβουν με ακατανόητη επιμονή θα δήλωναν αμετανόητοι οπαδοί και θα αναζητούσαν μια γυναίκα με τα χαρακτηριστικά της για να καταστρέψει τη ζωή τους.

There, I said it.