The Ricochets - "Guess It's Time" (album: "The Ghost of Our Love" - White Jazz, 2003)

I guess it is time, for me to leave the bullshit behind

And maybe find myself a woman who wont start fooling around

I guess it is time, for me to take it slow yeah

Cause when the drink starts the drinking out of me I guess i'm out of control

When I start to build it up I cant wait until I tear it all down

I crumble like a house of cards, I guess I need you baby before I fall apart

I need your love

I need love now

I need your love

I need your love

I guess it is time for me to turn it upside down

Cause everything starts sinkin' and it seems like I am gonna drown

I guess it is time for me to take it slow yeah

I guess it is time for me to break it up and go

Where can I release my soul, from going under in a big black hole

Yea I am gonna get my way, no matter what happen baby, no matter what people say

I need your love

I need love now

I need your love

I need your love

I got to stop drinking, stop doping, start believing and stay out of hoping, 

start giving, not taking, keep on building and stay out of breaking

I am tried of living, scared of dying, Oh Lord, I am sick of trying, 

I want Something, I need Something, something real, instead of this....

I guess it is time, for me to leave the bullshit behind

I need your love

I need love now

I need your love

I need your love (x4) 

yeah yeah yeah

(Έπεσα πάνω σε παλιά Αθηνοράματα κι άρχισα να "κατεβάζω" τα τεσσάρια του Αργύρη Ζήλου. Κάποιος ας του πει πως μας λείπει)

18 - Thee Oh Sees "Mutilator Defeated At Last" (Castle Face)

Περισσότερο "οργανωμένο" από τις προηγούμενες δουλειές τους (πιο προσεκτικά ηχογραφημένο, για να το πούμε κι αλλιώς) αλλά σταθερά καυλωμένο, το γκαραζιάρικο και ρετρό ψυχεδελικό ντελίριο των Thee Oh Sees αγγίζει εδώ, περισσότερο από ποτέ, μια pop ευαισθησία που χαρίζει στο "Mutilator defeated at last" (τίτλος που μοιάζει περισσότερο δηθενοχιψτεριά παρά wtf, όπως πιθανότατα θα ήθελαν) μερικά άγρια, επίμονα hooks που παραμένουν σταθερά καθ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Και η αλήθεια είναι πως άκουσα πολλά ωραία τέτοια τραγούδια φέτος - όχι όμως και καλά άλμπουμ. Δε ξέρω αν η όλη φάση με τα mp3 κατέληξε στο να δικαιολογούμε την ύπαρξη ενός δίσκου για ένα ή δυο καλά κομμάτια, οι Thee Oh Sees όμως έκατσαν και μαστόρεψαν ένα άλμπουμ. Τα δε σημάδια βινυλίου στις άκρες του εξωφύλλου, το φετιχιστικό κερασάκι στην τούρτα.

28 - Drenge «Undertow» (Infectious Records)

Γκαζωμένο, με το gain στα κόκκινα, και ένα – αμιγώς βρετανικό – punk attitude που ταυτοχρόνως μοιάζει να επιλέγει ξεδιάντροπα κάθε «εργαλείο» του σύγχρονου ροκ, από τις μανιασμένες κιθάρες των Husker Du («We can do what we want» - το λες και βρωμιάρικο rockabilly), την ψυχεδέλεια και τα ατέλειωτα βάθια του shoegaze («Running wild») και, ενίοτε, την συστολή του Morissey (το «Side by side» - φλερτάρει λίγο και με R.E.M.). Γενικά αυτό είναι και ένα μικρό πρόβλημα: η μπάντα μοιάζει να υποφέρει λίγο από έλλειψη ταυτότητας, και δεν είναι όλα τα κομμάτια τόσο καλά ούτως ώστε να δικαιολογούν όλη αυτή την πολυσυλλεκτικότητα. Οι Drenge όμως δείχνουν εξαιρετικά φιλόδοξοι τραγουδοποιοί – και βρίσκονται μόλις στον δεύτερο δίσκο τους. Περιμένω ένα αριστούργημα από δαύτους στο μέλλον.

26 - Ex Hex "Rips" (Merge Records)

Bam - wham, thank you 'maam. Αυτό το κοριτσίστικο τρίο ξεκινάει με γκολ από τα αποδυτήρια: είναι τόσο καλοκουρδισμένο και λειτουργικό στην εντέλεια το γκαραζιάρικο rock τους, που νομίζω πως ο Joey θα έγνεφε καταφατικά αν ήταν ακόμη ανάμεσα μας. Ομολογουμένως, υπάρχει ένα κάποιο hype γύρω από το όνομα τους (βοήθησε και η κυκλοφορία του δίσκου μέσα στο καλοκαίρι - η εποχή "σηκώνει" αυτά τα ακούσματα), αλλά θα ήταν ψέμα αν σας έλεγα πως μπορώ να βάλω το Rips να παίζει και μετά να παριστάνω τον άνετο.

14. Oblivians - "Desperation" (In the Red)

Δεν είναι πιτσιρικάδες πια, αλλά ανάθεμα με αν αυτό ακούγεται! Δεκαπέντε χρόνια είχαν να βγάλουν δίσκο αυτοί οι γκαραζοβρωμιάρηδες, αλλά τέτοια επιστροφή δεν την περίμενε ούτε ο πιο αισιόδοξος οπαδός της μπάντας ή του ιδιώματος. Ο δίσκος τρέχει με ιλλιγγιώδη ταχύτητα, η μια κομματάρα διαδέχεται την άλλη και, οκ, πόσο όμορφα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ρε γαμώτο. Α, και extra kudos για το lo-fi κλείσιμο ματιού στο φινάλε.

22. Bass drum of death "Bass drum of death" (Innovative Leisure)

Όποιος νόμιζε πως οι Dead Moon ήταν lo/fi δεν έχει ακούσει τούτο εδώ το άλμπουμ - και μη σας ακούγεται "τολμηρό" αυτό που μόλις διαβάσατε, γιατί τούτοι εδώ οι κάφροι από το Μισισίπι πιάνουν το garage από τα κέρατα και το σέρνουν πάνω σε σπασμένα γυαλιά για να ακουστεί καλύτερα. I've lived to tell you that it works. Και πως τούτο εδώ το άλμπουμ γαμάει σπίτια.

24. Dead Rabbits "The Ticket That Exploded" (Fuzzclubrecords)

Απο το garage στα blues κι απο κει στο shoegaze. Συνήθως τέτοιοι συγκερασμοί δε λειτουργούν ιδιαίτερα, τούτοι εδώ όμως (που πήραν το όνομα τους απο μια τσαμπουκαλίδικη συμμορία τoυ 1850 - θυμόσαστε το Gangs Of New York;) το εννοούν και, ακόμα καλύτερα, το υποστηρίζουν κιόλας. Από τις πιο αναπάντεχες ανακαλύψεις: τους πρωτοάκουσα σε Σαλονικιότικο μπαράκι επί Φεστιβάλ, τον περασμένο Νοέμβριο. Ο ήχος ήταν ψιλοχάλια, τα ποτά ήταν μετρίως καθαρά, τα κεφάλια φουσκωμένα. Οι επόμενες ακροάσεις απέδειξαν πως ό,τι είναι να ακουστεί, θα ακουστεί και υπο τις χειρότερες των συνθηκών. Ακούστε τούτο δω. 

Fuzz "What's in my head" (album: "Fuzz" - In the red, 2013)

What’s in my head 

It’s where we bled 

I came I saw 

What’s In My Head 

What’s In My Head 

Through the windows 

I see it turning red 

And now we're dead 

And now we're (shhh...)

You came, you saw 

What’s In My Head 

What’s In My Head 

Through the windows 

I see it turning red 

(Ο τρελός γκαραζιέρης Ty Segall, αυτος που βγάζει 2846524578245 δίσκους το μήνα ντε, έμπλεξε με τουτους εδώ και πίσω από τα τύμπανα, κοπανά και τραγουδά σε pro-Hendrix φόρμες. Άλλος δίσκος που έσκισε φέτος)

12. Dum Dum Girls "I willl be"

Είναι η παραγωγή που κάνει τους κατά βάση garage ήχους τους να ακούγονται τόσο φρέσκιοι και δυναμικοί; Είναι τα - πάντα θλιμμένα - διπλά φωνητικά που "σπάνε" τον φαινομενικά άκαμπτο punk-ίζον σκελετό; Είναι η καβλερόφατσα της Dee-Dee; Χαρμάνι από Ramones, Ronettes και Sonny & Cher, το I Will Be με γράπωσε απ'το λαιμό. Και η διασκευή του Baby Don't Go, η καλύτερη για φέτος.

30. J.C. Satan "Sick Of Love"

Το ψυχεδελικό garage-punk των γαλλο-ιταλών J.C. (δηλαδή Jean-Claude) Satan, υστερικό και εθιστικό με το πρώτο άκουσμα, έσβησε κάθε παρόμοια ρετρό απόπειρα φέτος και έτρεξε την απόσταση από τους Monkeys μέχρι τους Pixies με τρελή φόρα. Γαμάτη παραγωγή, με άποψη, και ανελέητο groove.

The Heavy - "Oh No Not You Again!" (album: "The House That Dirt Built" - Ninja Tune, 2009)

She won't leave me alone

And she always in my home

Playing in my head

Messing with my pheromones.

Cause I know she want an evil man

To dance with her evil plans

But I pray that she hears me when I say:

Oh no not you again

She gonna break my heart

And leave me for dead

Throw me in the fire

And spit on what's left

Cause she said she want a pretty man,

But I ain't no pretty man

So I praying that she hears me when I say:

Oh no not you again!

Hey baby wanna play?

Oo baby what you say?

Baby, baby wanna play?

Ooo baby what you say?

Why can't you hear me when I say:

Oh no not you again?

Why can't you hear me when I say

Why can't you hear me when I say

Why can't you hear me when I say

Oh no not you again!

(Από το δεύτερο τους άλμπουμ. Soul, funk, garage, punk, stiched together σε μια κάργα ενεργειακή και ενίοτε άκρως αισθησιακή υστερία. Όλα αυτά, οι βρετανοί The Heavy που αν δεν τους είδατε το περασμένο Σάββατο στο Κύτταρο χάσατε τρελή συναυλιάρα. Για τον Kelvin Swaby, το μπάσταρδο τέκνο του Τζέιμς Μπράουν και του Μπρους Λι, δεν έχω λόγια. Κατεβάστε τα άλμπουμ, το κομματι που έχω ανεβάσει δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο την πολυμορφία της μπάντας)