16 - Hail Spirit Noir “Mayhem in Blue” (Dark Essence Records)

"Βαθιά η ρίζα του κακού": Από αβλεψία ξέχασα να τους προσθέσω στη περσινή λίστα, αλλά δουλεύουν ασταμάτητα και όχι μόνον αυτό, εξελίσσουν κιόλας διαρκώς τον ήχο τους, που ξεκινά από δυο, φαινομενικά αταίριαστες αφετηρίες: Το νορβηγικό (κυρίως) black metal και το ψυχεδελικό ροκ, όπως αυτό άνθησε στα τέλη των 60s. Στο τρίτο δίσκο τους τώρα, οι κιθάρες έρχονται λίγο πιο πάνω στη μίξη, παραμένουν όμως χαρακτηριστικά ευδιάκριτες (το χέρι στο distortion είναι σταθερά ελαφρύ) με τις παρεμβάσεις των πλήκτρων (με κύριο πρωταγωνιστή το hammond) να ρίχνουν το βλέμμα στο παρελθόν. Τι επιβιώνει λοιπόν από το black metal; Μα η χαιρεκακία του, όπως αυτή συναντάται σε άμεσα αναγνωρίσιμες συγχορδίες που σίγουρα θα χάριζαν στον Fenriz μερικά χαμόγελα. Δώστε βάση στο εναρκτήριο "I mean you harm" για μια πρώτη επαφή - το βινύλιο μόλις κυκλοφόρησε, μαθαίνω.

8 - Jacco Gardner "Hypnophobia" (Polyvinyl / Benelux / Excelsior)

Το "Hypnophobia", δεύτερο άλμπουμ του Ολλανδού κυρίου Gardner, είναι ένα άλμπουμ ρυθμικών groove και ψυχεδελικών διαδρομών σε pop κατευθύνσεις, με retro παραγωγή (και ελαφρώς "πειραγμένα" hammond), στημένο με την αυτοπεποίθηση ενός σπουδαίου μουσικού. Και ταυτόχρονα μια πικρόχολα ειρωνική μαρτυρία πάνω στη διαταραχή προσωπικότητας που σε σημεία φαντάζει αυτοβιογραφική (υπάρχει ένας έντονα εξομολογητικός τόνος στο "Brightly", ασχέτως αν στην αρχή το μονο που προσέχεις είναι οι overdubbed ακουστικές του και το ευφυέστατο progression). Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του όμως είναι πρωτίστως μουσικό: Τα instrumental εδώ δεν απουσιάζουν - όπως η ομώνυμη κομματάρα για παράδειγμα. Ενώ συμβαίνει κι αυτό: Κάθε μελωδική φράση στο "Hypnophobia" μοιάζει να καταλήγει σε ερωτηματικό. Αλήθεια. 

17. Crystal Stilts "Nature Noir" (Sacred Bones)

Θα μπορούσε να υπάρχει μια συχνότητα που ενώνει την psych-pop των '60s, τους Velvet Underground και όλο το post-punk από την εποχή των Joy Division μέχρι σήμερα; Οι Crystal Stilts (από το Μπρούκλιν!) όχι μόνο το επιτυγχάνουν, αλλά προσθέτουν και κάποιες βιολιστικές κομψές μαχαιριές στο όλο οικοδόμημα, υπογράφοντας ένα άλμπουμ διαφορετικό από το "In love with Oblivion", πιο απαιτητικό, αλλά και πιο "αγαπησιάρικο". 

Kinski "A little ticker tape never hurt anybody" (album: "Cosy moments" - Kill Rock Stars, 2013)

Είχαν περάσει 6 χρόνια από το υπέροχο "Down below it's Chaos" και είχα πάψει να τους παρακολουθώ είναι η αλήθεια. Μόλις πριν λίγες μέρες "έπιασα" πως κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ. Που στροφάρει αδιάκοπα από το θορυβώδες garage σε στιγμές ταξιδιάρικες και μελαγχολικές σαν και τούτη εδώ. Πολυκοσμία στα κορυφαία της χρονιάς φέτος, Διάολε.

The Factory - "Path Through The Forest" (album: "Path Through The Forest", Guerssen, 2008)

2008 λέει η κυκλοφορία αλλά τούτο εδώ ηχογραφήθηκε το 1968 από μια μπάντα που είχε, όπως θα ακούσετε, προοπτικές - αλλά δυστυχώς, καθόλου μέλλον. Κάτι οι δισκογραφικές που τους ψιλοέγραψαν, κάτι ο οργασμός κυκλοφοριών του είδους που, το '68 που βγήκε το single, κυκλοφορούσαν με το πεντόκιλο, ε, χάθηκαν μέσα στην όλη βαβούρα. Το βινύλιο δεν έχει στίχους μέσα, και στο net δεν τους βρήκα. Ε, και πάλι όμως...