27 - Simple Minds "Big Music" (Caroline)

Αυτό πάλι ήταν από τα απρόοπτα. Είχες συνηθίσει τις παλιές δόξες των 80s να αναμασούν τα παλιά τους χιτάκια: Μη κοροϊδευόμαστε, ουσιαστικά τα σερβίριζαν με διαφορετικό όνομα, αλλάζοντας μια - δυο συγχορδίες, και αυτομάτως οι γραφιάδες του διαδικτύου μιλούσαν για γοητείες του retro και άλλα φαιδρά. Και έρχονται τούτοι εδώ οι ανανεωμένοι σκωτσέζοι εν έτη 2014 να συνθέσουν (όπως λέει και ο τίτλος) "Μεγάλη" pop, μουσική δηλαδή φτιαγμένη να ακουστεί τόσο σε dancefloors όσο και σε στάδια, καθώς διαθέτει την απαιτούμενη χορευτική ευκαμψία αλλά και αυτή την rock αναγκαιότητα, που σε κάνει να υποχρεώνει να πατάς νευρωτικά το repeat, ακούγοντας κάθε κομμάτι και μια δεύτερη φορα. Το ξαναλέω: μεγάλη έκπληξη τούτο εδώ.

8. Paul McCartney "New" (Virgin EMI)

Ρε Paul, πόσο είσαι είπαμε; Εβδομήντα; Α, ένα χρόνο μεγαλύτερος απ αυτό, οκ. Και πως στο Διάολο κατεβάζει η κούτρα σου ένα άλμπουμ τόσο φρέσκο; Τόσο ζωντανό; Το εξόχως τιτλοφορούμενο "New" είναι μια αξιοθαύμαστη παρέλαση τραγουδιών, με συνθέσεις που οι περισσότεροι πολυαγαπημένοι Popsters του NME δε θα έγραφαν ούτε σε πενήντα χρόνια, όσα χρόνια δηλαδή δισκογραφεί τούτος εδώ. Δε πειράζει παιδάκια, ακούστε να παίρνετε μαθήματα, ΕΤΣΙ γίνεται.

25. Pet Shop Boys "Electric" (x2)

Οι πατέρες της synth pop επέστρεψαν με retro διαθέσεις: όχι μόνο βάζουν για λίγο στην άκρη τους trance πειραματισμούς των προηγούμενων άλμπουμ, όχι μόνο ρομαντζάρουν ξανά με τις mininal πλην επικές τους κατευθύνσεις, αλλά διασκευάζουν και το "The last to die" του Bruce Springsteen. Πόσο ανυπέρβλητα μάγκες;