1. The Drones "I See Seaweed" (MGM)

Μια σειρά από κακοφωνίες που κατρακυλούν και, στο σκάσιμο τους επάνω ενώνονται σ' έναν αναστεναγμό. Σκόρπιες λέξεις που αποκτούν νόημα επειδή δεν μπορείς να τις ξεχάσεις. Παντρεύοντας τα blues με το post-punk με την ίδια μαγεία που το πέτυχαν, για έναν δίσκο μόνο, οι Television του "Marquee Moon" (και μόνο η αναφορά των Television αρκεί για να καταλάβουμε πόσο σημαντικοί είναι τούτοι εδώ), οι Αυστραλοί Drones συνθέτουν ένα άλμπουμ που μοιάζει με κρυφό ημερολόγιο, αποτέλεσμα εναγώνιας ενδοσκόπησης - από αυτά τα έργα τέχνης ρε παιδί μου που τα δημιουργείς για να κρατηθείς στη ζωή. Λιγότερο "μισανθρωπικό" σε σχέση με τις παλαιότερες ηχογραφήσεις τους (αν και η πολιτική αιχμή τους είναι παρούσα στο The Grey Leader), κουβαλά τη μελαγχολία μιας ωριμότητας που έρχεται λίγο πριν την παραίτηση - και εκεί επάνω ισορροπεί ολόκληρο το άλμπουμ που, εκτός των άλλων, είναι και το πιο περιπετειώδες μουσικά που ακούστηκε φέτος. Και μαζί, το πιο ειλικρινές, το πιο ακέραιο. Που ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς σου λέει, ξέρεις πως σε καταλαβαίνει εκείνο. Και τίποτε άλλο δε μετράει. 

4. Yamantaka // Sonic Titan "Uzu" (Suicide Squeeze / Paper Bag)

Ε ρε σκάλωμα που είχα φάει το 2011 με το ντεμπούτο τους. Τέτοιο, που η αλήθεια είναι πως περίμενα κάτι που να παραπέμπει σ'εκείνο το άλμπουμ, αλλά το "Uzu" είναι τελικά πολλά περισσότερα απ' αυτό. Όχι πως το ψυχεδελικο garage/punk/metal με σαφέστατη pop ευαισθησία που έπαιζαν εκεί έχει εξαφανιστεί, αλλά έχει μάλλον ανθίσει. Τώρα που το "εφέ" της πρώτης γνωριμίας κόπασε, οι Yamantaka // Sonic Titan είπαν να πάνε ακόμη πιο μακριά το πάντοτε προσωπικό τους όραμα, και το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος σκέτη περιπέτεια που οφείλεις να ακούσεις όσο χρειάζεται για να τον αντιληφθείς. Δε μπορεις να κάνεις κι αλλιώς. Το "One" παίζει να είναι και το καλύτερο τραγούδι του 2013.

10. David Bowie "The next day" (ISO / Columbia)

The comeback to end all comebacks? Δε ξέρω, αλλά δέκα χρόνια είχε να βγάλει δίσκο, και πολλοί από εμάς φοβηθήκαμε πως τον χάνουμε. Μέχρι που εντελώς out of the blue έσκασε το βίντεο του "Where Are We Now?". Η ευαισθησία του μας διέλυσε, αλλά ο Ντέιβιντ μας παραπλάνησε ξανά - το άλμπουμ είναι ηλεκτρικό και, στο μεγαλύτερο μέρος του, δυναμικό as well. Ακούς όμως και κομμάτια σαν το "You Feel So Lonely You Could Die" και συγκινήσε διπλά. Μια φορά για τη σύνθεση, και μια δεύτερη επειδή ένας παλιός, γνώριμος φίλος επιστρέφει μετά από χρόνια και αυτό που σας ένωνε είναι ακόμα εκεί. Damn.

29. Kinski "Cosy moments" (Kill Rock Stars)

Μετά από μακρά απουσία οι αμερικανοί Kinski εμφανίστηκαν απολύτως διχασμένοι στο χιουμοριστικά τιτλοφορούμενο "Cosy Moments" : από τη μιά οι μετα βίας δίλεπτες punk-rock και εξόχως Hüsker-Dü-ικές εκρήξεις τους, και από την άλλη τα ψυχεδελικά (και πιο περίτεχνα) αρπίσματα τους. Στο "Down Below It's Chaos" του 2007 τα δημιουργικά παιχνίδια της μπάντας άγγιζαν ένα μεγαλύτερο εύρος του ίδιου φάσματος - εδώ τα πράγματα είναι σαφώς πιο ξεκάθαρα. Και πάλι όμως υπάρχουν υπέροχες στιγμές εδώ. Επίσης, in typical Kinski fashion, το εξώφυλλο είναι ultraκαράγαμηστερό. 

Yamantaka "One" - (album: "UZU" - Suicide Squeeze / Paper Bag, 2013)

Κι εκεί που έχεις φτιάξει μια χαρά το πλάνο σου για τα καλύτερα του 2013, οι Yamantaka βγάζουν νέο δίσκο. Σορι, στίχους δεν έχω, και δεν μπορώ να τους βγάλω. Big deal. Ακούστε τη ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ.

The Devastations - "As sparks fly upwards" (album "Yes, U" - 2007, Beggars Banquet Records)

(Ανάμεσα στη ψυχεδέλεια των 60s, τον Nick Cave, τις περιπέτειες ενός John Cale, 

α, και να μην ξεχάσετε να το σερβίρετε με vodka martini - ξέρετε πως.

Δεν είναι η κορυφαία στιγμή του άλμπουμ, και το συγκεκριμένο άλμπουμ

δεν είναι η κορυφαία στιγμή της μπάντας, οποτε

καταλαβαίνετε πως πρόκειται για πολύ ξεχωριστό πράγμα.

Αυστραλοί. Με τον πιο ψηλό frontman ever.

Τριπάρετε ελεύθερα)

Beyond Dawn - "Life's Sweetest Reward" (album: "Revelry", Misanthropy Records, 1998)

will love leave you senseless

attached to your dreams

in your bittersweet, selfish aroma

paint you hysterical with your ideals

in your own erotic coma

will love leave you trembling alone in your bed

caressed by your skin and your body

scared of the lights of future sunsets

regretting you ever had memory?

will love turn your shyness into verbal disgrace

unable to lie or invent

as pride equals pain, you harden your face

your lips never spoke what they meant

will love paint your eyes red

consuming their faces

hoping they would understand

you watch as they're fading into different places

still wishing you were one of them?

(Ξεκίνησαν το 1992, με αφετηρία το black metal όπως πολλοί Νορβηγοί. Και όπως άλλοι τόσοι, το παράτησαν κρατώντας μόνο τη μινιμαλιστική εμμονοληψία. Το κομμάτι είναι, για μένα, ότι καλύτερο έγραψαν ποτέ. Το είχα postάρει πριν κάτι μήνες, αλλά κάποιος το κατέβασε από το γιουτούμπι. Έτσι το ανέβασα ο ίδιος. Είδατε πόσο σας προσέχω; Εν καιρώ πάντως σχεδιάζω να το κάνω για όλα τα links που έχουν "σπάσει" όλο αυτό το διάστημα. Πετάω σε λίγες ώρες, τα λέμε σύντομα - να προσέχετε.)

I got you on tape - "Somersault"

and i never drank alcohol and i never got high
it was the end of a hundred years that took me by surprise
what i thought to be dangerous, on the verge of a smile
turning out to be nothing more than hiss and overdrive

and there is nothing or noone more powerful
and the light that shines upon you says the same
when i wake up i’m doing a somersault
for the ones who never dared to speak my name

i am shy and mysterious when i say my goodbyes
when i part with the ones i’ve come to love throughout my life
when the times are miracelous, when i stop to think twice
when i sleep in the bushes next to where the treasure lies

with a devil in the words that you speak to me
when there’s nothing left and we are at the end
in the heavens you laugh at me secretly
where it echoes over and over again

and there is nothing or noone more powerful
and the light that shines upon you says the same
when i wake up i’m doing a somersault
for the ones who never dared to speak my name

(Έχει έρθει η άνοιξη λένε.)

22. Midlake "The courage of Others"

Και μόνο το Winter Dies να είχε μέσα, πάλι δισκάρα θα ήταν. Οι Midlake παραμένουν ένα καλά κρυμμένο μυστικό και, να σας πω την αλήθεια, δεν στεναχωριέμαι κιόλας. Όπως και να χει, οι ηλεκτρικές μαχαιριές τους, κόβουν καλύτερα κι απο ξυράφι, έτσι όπως σκάνε αναπάντεχα μέσα στο χαμηλόφωνο, ακουστικό και υπόκωφα θλιμμένο χαλί του "The Courage of Others". Τίτλος της χρονιάς, επίσης.

24. Eluvium "Similes"

Εντελώς ελεγειακό, με τον Matthew Robert Cooper να έχει απόλυτη γνώση του πότε να μινιμαλίσει και πότε να ανεβάσει εντάσεις και να εντείνει ambient ενορχηστρώσεις που, κολυμπώντας μέσα στο καθάρειο reverb ακροβατούν ανάμεσα στην προεφηβική ελπίδα και την ενήλικη αποδοχή. Το "The Motion Makes Me Last" από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Και το video-clip του, μάλλον το κορυφαίο του 2010.

Jack - "Half Cut, Wholly Yours" (album: "The Jazz age" - Too Pure, 1998)

Change your clothes again

kiss the ticket

for the subway train

where you'll sleep and ride for miles and miles

'til you and her

you're once again inside

with that secondhand dress

and anything worth more money

it couldn't help but mean much less

in our eyes

our ragged deep blue lives

and I confess

I am fallen

another Catholic casualty

misunderstood until proven guilty

I'm half cut and wholly yours

I'm all yours

Remember this

we were two lovers

two lovers in the sticks

ahead of our time

why, I was gone on your skin

we were drunk on wine

speeding like mad

through afternoons and films so sad

they're only shown

when the country's at work

but you, you and me

we'll never ever work

and I confess

I am fallen

another Catholic casualty

misunderstood until proven guilty

I'm half cut and wholly yours

I'm all yours

So I was born again

half asleep on a subway train

down where the sun

it don't shine

headed south

on the Northern line

(Το Jazz Age είναι ένας δίσκος τόσο ολοκληρωμένος και πιασάδικος μέσα στην crooning/pop έμπνευση του, που απορείς πως αυτοί εδώ απέτυχαν να πιάσουν τη καλή. Οι Jack μπορεί να ήταν γκαντέμηδες (η δισκογραφική τους, τους εγκατέλειψε στα μισά της περιοδείας τους) αλλά, μέχρι τη διάλυση τους το 2002, έβγαζαν δισκάρες. Και δεν εξαργύρωσαν το cult status τους με κανενός είδους reunion.)

John Cale - "Heartbreak Hotel" (album: "Slow Dazzle" - Island, 1975)

Since my baby left me

I found a new place to dwell

down at the end of Lonely Street

Heartbreak Hotel

Oh

feeling so lonely baby

feeling so lonely baby

feeling so lonely baby, I could die

Now, the bell hop's tears keep flowin'

And the desk clerk's dressed in black

Well, they been so long on Lonely Street

They'll never ever look back

'Cause they're

feeling so lonely baby

feeling so lonely baby

feeling so lonely baby, they could die

So, if your baby leaves you

And you have a tale to tell

Well, just take a walk down Lonely Street

Straight to Heartbreak Hotel

Where you could be so lonely

And I can be so lonely

And we can be so lonely

we could die.

(Αυτή είναι η αγαπημένη μου διασκευή όλων των εποχών, πέραν πάσης αμφιβολίας και τα ρέστα μου. John Cale, 1975, fist-fucking με σιδερογροθιά σ'ένα Elvis classic. Κανείς εκεί έξω δεν θα μπορούσε να φανταστεί πόση απόγνωση και αφόρητη σκατίλα κρύβονταν μέσα σ'αυτούς τους στίχους. Το κομμάτι είναι black metal και δεν το ξέρει. Και η ερμηνεία του Cale, εντελώς "πειραγμένη". Βασικά θα μπορούσα να γραφω μαλακίες πολύ ώρα. Ακούστε το, σοβαρά.)