Nick Drake "Time had told me" (album: "Five Leaves Left" - Island Records, 1969)

Time has told me
You’re a rare, rare find
A troubled cure
For a troubled mind

And time has told me
Not to ask for more
For someday our Ocean
Will find it’s shore

So I’ll leave the ways of making me be
What I really don’t want to be
Leave the ways that are making me love
What I really don’t want to love

Time has told me
You came with the dawn
A soul with no footprint
A rose with no thorn

Your tears they tell me
There’s really no way
Of ending your troubles
With things you can say

And time will tell you
To stay by my side
To keep on trying
‘til theres no more to hide

So leave the ways that are making you be
What you really don’t want to be
Leave the ways that are making you love
What you really don’t want to love

Time has told me
You’re a rare, rare find
A troubled cure
For a troubled mind

And time has told me
Not to ask for more
For someday our ocean
Will find its shore

10 - Sun Kil Moon "Benji" (Caldo Verde Records)

Είναι ταιριαστό γι αυτό εδώ το κείμενο να ξεκινήσει με μια εξομολόγηση: Απεχθάνομαι τους καλλιτέχνες εκείνους που είναι τόσο βέβαιοι για τη μεγαλοφυΐα τους, αυτούς δηλαδή που έχουν ως αφετηρία το προσωπικό τους μεγαλείο. Ο Mark Kozelek είναι ένας τέτοιος τύπος, ένας αλαζόνας που γίνεται άμεσα αντιπαθής από συνέντευξη σε συνέντευξη – αν και την ίδια στιγμή διαισθάνεσαι πως υπάρχει μια πολύ έντονη εσωτερική διαμάχη πίσω από τις εγωπαθείς εκρήξεις του. Βεβαίως, είναι επίσης και ένας υπέροχος, σπάνιας ευαισθησίας τραγουδοποιός, η συνθετική ευφυΐα του οποίου συναγωνίζεται την γενναιότητα του: Όταν, στο «I can’t live without my mother’s love» ακούγεται να τραγουδά τους στίχους «My mother is 75 / One day she won't be here to hear me cry» δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία για το αν πρέπει να αισθανθείς άβολα ή να λυγίσεις δακρύζοντας.

20 - The Might Sieben "Each divine spark" (Redroom)

Αυτό ήταν μια έκπληξη - για την ακρίβεια, μια ανακάλυψη: Από κει που δεν τον γνώριζα, έγινα οπαδός σε μια νύχτα. Ο κύριος Matt Howden λοιπόν, παίζει βιολί. Αλλά δε χρησιμοποιεί μονάχα τις χορδές του. Κάθε ήχος που ακούγεται στο  "Each divine spark" προέρχεται από το αγαπημένο του όργανο, το οποίο και ταλαιπωρεί με κάθε τρόπο - στις συναυλίες του μάλιστα, παράγει μπροστά στα μάτια του έκπληκτου κοινού του ένα πραγματικό ηχητικό σύμπαν τοποθετώντας το ένα ηχητικό "στρώμα" πάνω στο άλλο με τη χρήση του delay. Folk-ίζων αλλά ποτέ κακόγουστος (όπως πολλοί μοντέρνοι του ιδιώματος), αέρινος και μελαγχολικός σαν ξεχασμένη υπόσχεση. Ένα μικρό αριστούργημα για όσους αναζητούν την περιπέτεια και σ' αυτά τα ηχοχρώματα. 

(The mighty) Sieben - "Born from the ashes" (album: "Each Divine Spark" - Dark Vinyl / Matt Howden, 2014)

Είναι σίγουρα μέσα στα κορυφαία άλμπουμ που άκουσα φέτος, ένας τυπος, ο Matt Howden, που σκαρώνει ήχους απίστευτους με το βιολί του, πότε με δοξαριές, πότε με γρατζουνιές, πότε χτυπώντας το. Αυτό το μεσαιωνικό ambient που στήνει, στο οποίο ενίοτε προσθέτει και ένα beat χωματένιο που σε διακτινίζει, δεν φλερτάρει ούτε τοσο δα με το κιτς (όπως συμβαίνει με το 99.9999 αυτού του ιδιώματος) και βρίσκει αμέσως τον αγωγό με το 'τώρα' μέσα σου. Διαμάντι, διαμάντι. Στίχους δε βρήκα. Δε πειράζει.

5. Laura Marling "Once I Was an Eagle" (Ribbon Music)

I was a child once

Oh, I was happy young

When all I didn’t know 

needed doing had been done.

Η Laura είναι εικοσιτριών ετών. Και κουβαλά μέσα της αρκετή μελαγχολία για να "φιλετάρει" ολόκληρη τη σύγχρονη folk σκηνή, και άλλη τόση έμπνευση για να ολοκληρώσει έναν δίσκο όπου οι εξομολογήσεις δεν ακούγονται απαραίτητα θλιμμένες ή επί τούτου εσωτερικές. Σε επίπεδο παραγωγής και μόνο είναι αριστούργημα, αλλά το "Once I Was an Eagle" είναι κάτι πέρα απ' αυτό. Δεν μπορείς να το δεις μονο μουσικά. Γιατί αυτό που βγαίνει από τα ηχεία σκορπά στον άνεμο, λες και εκεί ανήκε εξ αρχης. Τι κορίτσι είναι αυτό...

Hungry Ghosts "Love song" (album "Hungry Ghosts" - Self financed, 1997)

Από τη Μελβούρνη. Ένας παγερός εναγκαλισμός ήχων που μοιάζουν να έρχονται από την post σκηνή αλλά ριζώνουν και σε μια folk που διστάζει να δακρύσει. Αυτό το εβγαλαν μόνοι τους σε 100 κόπιες βινυλίου, όλες με εξώφυλλα σχεδιασμένα στο χέρι. Το κυκλοφόρησαν εκ νέου σε CD μόλις φέτος (στο μεταξύ βέβαια μεσολάβησαν κι άλλες κυκλοφορίες τους).

Και τι όνομα, ε;

Hildur Guðnadóttir "Opaque" - (album: "Without sinking" - Touch, 2009)

(Τσελίστρια - ξωτικό. Συμμετέχει σε διάφορους, αλλά στις σόλο δουλειές της είναι ανελέητη.
Α, ξεκινώ και ένα instrumental αφιερωματάκι. Κοινώς, θα ακολουθήσει μια σειρά από instrumental tracks. Δεν έχω όρεξη για λόγια τελευταία.)

9. Her name is Calla “The quiet lamb”

Ορίστε και ένα άλμπουμ που σπάει τ'@@ των μουσικοκριτικών: δεν κατηγοριοποιείται. Δεν μπορεί να καταταχθεί δηλαδή σε κάποιο είδος ούτε και είναι εύκολο να... εφεύρεις ένα, μόνο και μόνο για να χωρέσουν εκεί οι Her Name Is Calla. Οι οποίοι στρώνουν εδώ ένα ηχοδρόμιο άκρατα δραματικό μεν, αλλά και χαμηλόφωνο όταν χρειαστεί, πότε παραπέμποντας στους GodspeedYouBlackEmperor, πότε με αναφορές στον Dylan, πότε αγγίζοντας τους Beirut, αλλά χωρίς ποτέ να ξεφεύγουν από τα αυστηρώς οριοθετημένα πλαίσια των Παθών τους. Επικής διάρκειας, όπως σωστά διάβασα κάπου, απαιτεί χρόνο και μελέτη. Και αλκοόλ. Και μοναξιές. Ή την ανάμνηση τους.

20. Eels "End Times"

Η βραχνάδα αυτής της φωνής μου τα σκάει περισσότερο κι από σαράντα χιλιάδες έγχορδα. Αρκεί, δηλαδή, για να μου γαμήσει την ψυχολογία. Το End Times είναι σπουδαίο άλμπουμ, και αν αυτό το ακουστικό, folk στυλάκι έχει αρχίσει να σας την δίνει στα νεύρα, προσέξτε λίγο αυτόν εδώ. Η βαθιά μελαγχολία του αγγίζει Floyd-ικά επίπεδα, όπως στο κομμάτι που έχω κοτσάρει από κάτω. "I can hear it loud and clear - the world is ending"...

22. Midlake "The courage of Others"

Και μόνο το Winter Dies να είχε μέσα, πάλι δισκάρα θα ήταν. Οι Midlake παραμένουν ένα καλά κρυμμένο μυστικό και, να σας πω την αλήθεια, δεν στεναχωριέμαι κιόλας. Όπως και να χει, οι ηλεκτρικές μαχαιριές τους, κόβουν καλύτερα κι απο ξυράφι, έτσι όπως σκάνε αναπάντεχα μέσα στο χαμηλόφωνο, ακουστικό και υπόκωφα θλιμμένο χαλί του "The Courage of Others". Τίτλος της χρονιάς, επίσης.

28. Karen Elson "The Ghost Who Walks"

Ένας καλός δείκτης της αξίας ενός άλμπουμ είναι το ΝΜΕ: Αν το ΝΜΕ το θάβει, συνήθως πρόκειται περι δισκάρας. Η πρώην super-model και νυν σύζυγος του Jack White (που της έφτιαξε και την παραγωγή) Karen λοιπόν, υπέγραψε έναν από τους πιο μεστούς και ολοκληρωμένους folk δίσκους της χρονιάς. Νέτα-σκέτα. Κι όποιος διαφωνεί, ας ανοίξει τ'αυτιά του να ξανακούσει τούτο εδώ.

Elliott Smith - "Needle in the hay" (album: "Elliott Smith" - Kill Rock Stars, 1995)

Your hand on his arm

The haystack charm

Around your neck

Strung out and thin

Calling some friend

Trying to cash some check

He's acting dumb

That's what you've come

To expect

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

He's wearing your clothes

Head down to toes

A reaction to you

You say you know what he did

But you idiot kid

You don't have a clue

Sometimes they just

Get caught in the eye

You're pulling him through

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Now on the bus

Nearly touching

This dirty retreat

Falling out

6th and Powell

A dead sweat in my teeth

Going to walk, walk, walk

Four more blocks

Plus the one in my brain

Down downstairs

To the man

He's going to make it all ok

I can't beat myself

I can't beat myself

And I don't want to talk

I'm taking the cure

So I can be quiet

Whenever I want

So leave me alone

You ought to be proud

That I'm getting good marks

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

Needle in the hay

(Από τις πρώτες, unplugged στιγμές του Elliot Smith, πριν αναζητήσει έμπνευση στον "θόρυβο". Μου "τον έκαναν δώρο" κάτι χρόνια πριν. Δώρο μιας καλής φίλης - ήταν το δώρο-αντάλλαγμα μου γιατί, το ίδιο βράδυ της είχα "μάθει" τους Ulver. Ξέρετε, αυτά τα ωραία παιχνιδάκια που κάνουν όσοι αγαπάνε τη μουσική. Οι πιο καμμένοι από δαύτους, τέλος πάντων. Ο Smith αυτοκτόνησε με μαχαιριά στο στήθος τον Οκτώβριο του 2003. Ήταν 34 ετών. Άφησε πίσω του ένα πολύμορφο έργο που, στ'αλήθεια, θέλει πολύ ψάξιμο).