Johnny Hallyday "Poeme sur la 7eme" - (album: "Vie" - Phillips, 1970)

Qui a couru sur cette plage ?

Elle a dû être très belle

Est-ce que son sable était blanc ?

Est-ce qu'il y avait des fleurs jaunes

Dans le creux de chaque dune ?

J'aurais bien aimé toucher du sable

Une seule fois entre mes doigts

Qui a nagé dans cette rivière ?

Vous prétendez qu'elle était fraîche

Et descendait de la montagne ?

Est-ce qu'il y avait des galets

Dans le creux de chaque cascade ?

J'aurais aimé plonger mon corps

Une seule fois dans une rivière

Dites, ne me racontez pas d'histoires !

Montrez-moi des photos pour voir

Si tout cela a vraiment existé

Vous m'affirmez

Qu'il y avait du sable

Et de l'herbe

Et des fleurs

Et de l'eau

Et des pierres

Et des arbres

Et des oiseaux ?

Allons, ne vous moquez pas de moi !

Qui a marché dans ce chemin ?

Vous dites qu'il menait à une maison

Et qu'il y avait des enfants qui jouaient autour ?

Vous êtes sûrs que la photo n'est pas truquée ?

Vous pouvez m'assurer que cela a vraiment existé ?

Dites-moi, allons, ne me racontez plus d'histoires !

J'ai besoin de toucher et de voir pour y croire

Vraiment, c'est vrai !

Le sable était blanc ?

Vraiment, c'est vrai !

Il y avait des enfants

Des rivières

Des chemins

Des cailloux

Des maisons ?

C'est vrai ?

Ça a vraiment existé ?

Ça a vraiment existé, vraiment?

(Από το δίδυμο "Riviere Ouvre ton Lit" & "Vie" που έγραψε με Mick Jones, Jimmy Page -συμπεριλαμβάνοντας και όλους τους Small Faces στην περίπτωση του πρώτου δίσκου - ένα από τα πιο παράξενα κομμάτια ολόκληρης της καριέρας του. Η απαγγελία ενός ποιήματος δηλαδή, πάνω στην Εβδόμη του Μπετόβεν. Οι σινεφίλ θα θυμούνται πως η ίδια Συμφωνία είναι που ντύνει τα τελευταία λεπτά του Μη Αναστρέψιμος. Δεν έχω τη δύναμη να μεταφράσω τους στίχους, και μόνο που τους ακούω κάνουν ζημιά, πόσο μάλλον να τους γράψω, οπότε αν κάνει τον κόπο κάποιος καλοθελητής, ας το ανεβάσει στα comments.)

Jamais Seul - Le grand retour de Johnny Hallyday. Yeah.

Οι αδυναμίες είναι αδυναμίες. Ο Johnny Hallyday είναι μία από τις λίγες που αγνοούν τα όρια μου. Πέρσι κόντεψε να πεθάνει. Ένα μήνα σε κώμα, με σώμα καταπονημένο από τις καταχρήσεις, την αφόρητη εξάντληση μιας τουρνέ που τον βρήκε να κάνει επέμβαση καρκίνου του προστάτη και να σπάει τη λεκάνη του - αυτά τα δυο τελευταία μέσα στο δίμηνο διάλειμμα της Tour 66 που υποτίθεται πως θα ήταν το μεγάλο του "αντίο". Δεν διέκοψε όμως την τουρνέ, και ως εκ τούτου, κατέρρευσε. Ο άνθρωπος δηλαδή ήθελε να πεθάνει στη σκηνή, ήθελε να πεθάνει επάνω στο χειροκρότημα και όχι στο χειρουργικό κρεββάτι, και κανείς μας δεν είχε καταλάβει πόσο τελεσίδικος ήταν ο αποχαιρετισμός που σκόπευε να μας αποτίνει. To τελευταίο σκέλος της περιοδείας ακυρώνεται, το εισιτήριο για τη Lyon μου μένει στο χέρι. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα τον έβλεπα. Το μόνο που σκέφτομαι όμως είναι αν θα τη γλυτώσει, όχι αν θα ξανατραγουδήσει.

Τέλος πάντων, την γλύτωσε.

Και κάτι πρέπει να "γύρισε" μέσα στο κεφάλι του. Μέσα σε μια νύχτα, πέταξε στα σκουπίδια το image του υπερανθρώπου, τα λαμέ κοστούμια, τις πληθωρικές ενορχηστρώσεις, τα φλερτ με την σύγχρονη pop, τις γυαλιστερές παραγωγές.

Προχθές, βγήκε ένα άλμπουμ.

Το Jamais Seul είναι η επιστροφή ενός ανθρώπου που αποφασίζει να βάλει στην άκρη της μόδας τον ευχάριστο βιασμό για να παίξει αυτό που γουστάρει και μόνον αυτό. Ο Hallyday μπαίνει στην άκρη, ο Johnny κυριαρχεί (υπάρχει άραγε μεγαλύτερη νίκη απ' αυτήν επί του εαυτού σου;) και κυκλοφορεί ένα αφτιασίδωτο, σκληρό, "παλιομοδίτικο" blues / rock άλμπουμ, ηχογραφημένο live στο studio, με ένα μάτσο παιδαρέλια που επιστρέφουν στις ρίζες της μουσικής που αγάπησε όσο λίγοι.

Το πρώτο κομμάτι, το Paul et Mick ξεκινά από μια φοβερή ιδέα: την απόδοση της ying / yang σχέσης του McCartney και του Jagger όπως αυτή "διαβάζεται" στο ευαγγέλιο του rock'n'roll. Όπως αρκετά στο άλμπουμ, είναι ένα από τα καλύτερα που ηχογράφησε ποτέ.
Και σκέτος δυναμίτης!

Johnny Hallyday - "Jamais seul" (single - Warner, 2011)

J’ai toujours fuit l’ennui et pas la solitude
C’est pas toi qui m’ennuies mais les habitudes
J’ai toujours fuis la nuit, celle de ma solitude
C’est pas toi qui me nuit mais tes attitudes

Seul au milieu de tous
Jamais, non jamais seul
Non jamais, non jamais seul

J’ai toujours pris l’envol mais pas les altitudes
Là-haut sur le col de ma solitude
Cette peau qui me colle, mon âme qui se dénude
Ce dernier verre d’alcool, c’est ma solitude

Seul au milieu de tous
Jamais, non jamais seul
Non jamais, non jamais seul

Seul au milieu de tous
Jamais, non jamais seul
Non jamais, non jamais seul

(Για τους φίλους του γραμμένο. Από το νέο δίσκο που κυκλοφορεί μέσα στο Μάρτιο. Επίσης, από τα πιο όμορφα τραγούδια που ερμήνευσε ποτέ. Γειά σου και πάλι Τζόνι. Με τρόμαξες πέρσι, πολύ. )

8. Johnny Hallyday "Tour 66 / Stade de France 2009"

Ο χρόνος είχε φέρει τη δική του πληρωμή. Ο Hallyday μπορεί να παραμένει, σε νούμερα πωλήσεων, το νο.1 στη χώρα του, το σανίδι όμως δεν μπορούσε άλλο να το σηκώσει. Έτσι, με αφορμή τα 66α του γενέθλια, ανακοίνωσε την τελευταία του περιοδεία, την οποία και τελικώς άφησε ανολοκλήρωτη. Κατέληξε σε κώμα, σε νοσοκομείο του Los Angeles, με μετεγχειρητικές επιπλοκές, αλλά και έναν οργανισμό καταπονημένο από "απίστευτες ποσότητες αλκοόλ". Η συναυλία αυτή, στο Stade de France, μπροστά σε 120.00 συγκινημένους φίλους, πέραν των εξαιρετικών εκτελέσεων (και ίσως δυο διασκευών που - όπως σε καθε άλμπουμ του Johnny - θα μπορούσαν να λείπουν) αποδεικνύει το προφανές: αυτός ο άνθρωπος ήθελε να πεθάνει στη σκηνή. Και, θυμηθείτε το, εκεί θα πεθάνει. Το Et Maintnant του Gilbert Becaud, πασίγνωστο στην εποχή του, έκλεινε κάθε συναυλία της tour 66.

Δείτε πως λένε αντίο.

Johnny Hallyday - "Derrière l'amour" (album: "Derrière l'amour" - Phillips, 1976)

Derrière l'amour il y a

Toute une chaîne de pourquoi

Question que l'on se pose

Il y a des tas de choses

Les pleurs qu'on garde sur le cœur

Et des regrets et des rancœurs

Des souvenirs éblouissants

Et des visions de néant

Donne-moi, donne-moi ton corps

Pour y vivre et pour y mourir

Aime-moi, aime-moi plus fort

Empêche-moi de me détruire

Derrière ton amour qu'est-ce qu'il y a ?

Qui est cette femme auprès de moi ?

Quand tu me dis : "je t'aime"

Est-ce bien moi que tu aimes ?

Et lorsque tu me fais l'amour

Est-ce que tu fais vraiment l'amour ?

Derrière ce grand rideau noir

Tu m'interdis d'aller voir

Donne-moi, donne-moi ton corps

Pour y vivre et pour y mourir

Aime-moi, aime-moi plus fort

Empêche-moi de me détruire

J'ai besoin de tes mains sur moi

Et de ton souffle et de ta voix

De tes joies de tes plaintes

De tes cris de tes craintes

J'ai tant besoin de ton corps

Donne-moi, donne-moi ton corps

Pour y vivre et pour y mourir

Aime-moi, aime-moi plus fort

Empêche-moi de me détruire

Donne-moi, donne-moi ton corps

Pour y vivre et pour y mourir

Aime-moi, aime-moi plus fort

Empêche-moi de me détruire

(Ο άνθρωπος μου. Μια σπουδαία μπαλάντα εδώ. H συγκεκριμένη εκτέλεση του κομματιού είναι από την "Flashback" περιοδεία του 2006 - μακράν η καλύτερη που έχει ποτέ ηχογραφηθεί. Φοβερό performance από τον Johnny εδώ, και γενικώς αυτό το live είναι σπουδαίο. Να με συμπαθάτε για την απουσία μετάφρασης, θα επανέλθω αυριο. Τσακίζουν οι στίχοι πάντως, και, να σας πω την αλήθεια, είναι λίγο δοκιμασία να τους ακούς. Άντε, πω για νανάκια. Καλημέρα.)

Johnny Hallyday - "Je n'ai besoin de personne" (album: "Rivière... ouvre ton lit", Phillips, 1969)

Non pas les yeux d'une fille

Jamais la voix d'un ami

Non pas de soleil qui brille

Je veux jouer avec ma vie

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider, non

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider, non

Non pas de situation

Jamais je ne serai vieux

Non pas de transformation

Je veux jouer avec le feu

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider, non

Je peux brûler les églises

Je peux éclater de rire

Je peux pleurer si je veux

Jamais penser à quelqu'un

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider, non

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider

Je n'ai besoin de personne

De personne, non, pour m'aider

(Το 1966 ο Hallyday βρίσκεται στα τελευταία στάδια της κατάθλιψης. Κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, τον σώζουν την τελευταία στιγμή. Αφήνει την Sylvie Vartan και το νεογέννητο γιο τους στο Παρίσι και ταξιδεύει για Λονδίνο, αναζητώντας καινούργιο ήχο - and probably, the meaning of it all. Εκεί, πέφτει πάνω σ' έναν Αμερικανό κιθαρίστα που αναζητά μια ευκαιρία. Ο νεαρός λέγεται Jimmy Hendrix. Ο Hallyday ακούει το demo του, παθαίνει πλακάρα και, λίγους μήνες μετά, οι Jimmy Hendrix Experience δίνουν τις πρώτες τους συναυλίες, ως support band του Γάλλου ροκ σταρ. Ο Johhny θέλει να αγκαζάρει τον Hendrix για προσωπικό του κιθαρίστα, αυτός όμως έχει τα δικά του σχέδια, και προτείνει έναν άλλο, άνεργο μουσικό που επίσης αναζητά μια ευκαιρία. Έτσι, ο Hallyday (που έχει πλέον συμπεριλάβει μια γαλλική βερσιόν του "Hey Joe" στο playlist του) γνωρίζει τον Jimmy Page και μαζί συνθέτουν και ηχογραφούν ένα single ονόματι Psychedelic. Η γοητεία που ασκεί στον Johnny αυτός ο νέος, σκληρός, ζωντανός ήχος τον οδηγεί στην ηχογράφηση ενός ολόκληρου άλμπουμ σε αυτό το στυλ. Αποφασίζει να μαζέψει τους καλύτερους: Mick Jones, Jimmy Page, Peter Frampton (μαζί με τους Small Faces!), Big Jim Sullivan και Bobby Graham συνθέτουν ένα τρελό line-up. O δίσκος τιτλοφορείται "Rivière... ouvre ton lit", είναι μακράν ο, μέχρι τότε, καλύτερος του Hallyday, κυκλοφορεί το 1969, σημειώνει τρελές πωλήσεις, ο Johnny θα κυκλοφορήσει άλλα δυο άλμπουμ σ'αυτό το στιλ και ο Page θα ηχογραφήσει βιαστικά κάποια μέρη για το ένα εξ αυτών ("Vie", 1970) για να μαζέψει το μερτικό του και να φορμάρει τους Led Zeppelin.)