17 - Kamashi Washington "The Epic" (Flylo)

Δεν είναι ο αγαπημένος μου jazz δίσκος (ακολουθεί, στις πρώτες θέσεις αυτής της λίστας) αλλά, Διάολε, τι απαιτητικό άκουσμα. 172 λεπτά διαρκεί το Epic του Washington και αν δε δικαιολογούσε τη διάρκεια του, θα με έκανε να το σιχαθώ κι αυτό, και την jazz μαζί (για καμιά βδομάδα). Έλα όμως που δε βρίσκεις τίποτα περιττό. 34 ετών, με θητεία στον Kendrick Lamar, ο σαξοφωνίστας που πρωταγωνίστησε - δικαίως - σε όλες τις φετινές λίστες, έφτιαξε ένα απολαυστικό άλμπουμ - φόρο τιμής στους μεγάλους της jazz όπου ο Miles Davis (στις πιο περιπετειώδεις του στιγμές) και ο Coltraine συναντούν τον George Martin (ναι, εννοώ τον παραγωγό) στο πιο ουσιαστικά φιλόδοξο άλμπουμ που άκουσα φέτος. Αν είσαι και μουσικός, ε, του αφιερώνεις πολλά περισσότερα ακούσματα. Κορυφαία σύνθεση τα "Claire De Lune" και "Next Step" που λογικά θα μείνουν στην ιστορία. Στ' αλήθεια ψυχεδελικό.

18 - Thee Oh Sees "Mutilator Defeated At Last" (Castle Face)

Περισσότερο "οργανωμένο" από τις προηγούμενες δουλειές τους (πιο προσεκτικά ηχογραφημένο, για να το πούμε κι αλλιώς) αλλά σταθερά καυλωμένο, το γκαραζιάρικο και ρετρό ψυχεδελικό ντελίριο των Thee Oh Sees αγγίζει εδώ, περισσότερο από ποτέ, μια pop ευαισθησία που χαρίζει στο "Mutilator defeated at last" (τίτλος που μοιάζει περισσότερο δηθενοχιψτεριά παρά wtf, όπως πιθανότατα θα ήθελαν) μερικά άγρια, επίμονα hooks που παραμένουν σταθερά καθ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Και η αλήθεια είναι πως άκουσα πολλά ωραία τέτοια τραγούδια φέτος - όχι όμως και καλά άλμπουμ. Δε ξέρω αν η όλη φάση με τα mp3 κατέληξε στο να δικαιολογούμε την ύπαρξη ενός δίσκου για ένα ή δυο καλά κομμάτια, οι Thee Oh Sees όμως έκατσαν και μαστόρεψαν ένα άλμπουμ. Τα δε σημάδια βινυλίου στις άκρες του εξωφύλλου, το φετιχιστικό κερασάκι στην τούρτα.

19 - Christian Fitness – "Love Letters in the Age of Steam" (ανεξάρτητη παραγωγή - Self-released)

Ναι, μια ανεξάρτητη παραγωγή στο νούμερο 19. Δηθενιά; Μα τι να κάνω που παρακολουθώ κάθε κίνηση του κυρίου Andrew Falkous, του ηγέτη των Future Of The Left που ανακάλυψα πριν τρία χρόνια περίπου, για να σκαλώσω φορέβα. Με post-punk αυθάδια, αλλά και την ανάλογη τεχνογνωσία (θα μπορούσαν να "περάσουν" και ως noise εκδοχή των Television αν δίναμε μια βάση στον εξαιρετικά οργανωμένο σκελετό των φαινομενικά χαοτικών συνθέσεων τους: προσέξτε το "All Ghost’s to the Medicine Counter Four’s"), οι Christian Fitness (ουσιαστικά, ο Falkous, η σύζυγος του και διάφοροι φίλοι τους) στήθηκαν για να ανορθώσουν οικονομικά τον mainman τους ο οποίος έχασε τη βασική του δουλειά πριν από δυο χρόνια και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα, ας πούμε one-man-project, για να μπορεί κάπως να συντηρεί τον εαυτό του όταν δεν ασχολείται με τους Future of the left. Σκληρή ηχογράφηση, όχι ιδιαίτερα καλοζυγισμένη αλλά γεμάτη ιδέες όπου πρωταγωνιστεί το γνωστό, καυστικό χιούμορ του Falkous. Προς το τέλος δε, προκύπτει και μια αναπάντεχη τρυφερότητα. Κρίμα που δεν κυκλοφορεί σε βινύλιο.

20 - Pinkshinyultrablast "Everything Else Matters" (Club AC30)

Από την απαστράπτουσα και βουτηγμένη σε ωκεανούς reverb κιθαριστική και fuzzαρισμένη pop (ναι, ξέρω πως το λένε και shoegaze) των Ρώσσων Pinkshinyultrablast δεν προκύπτει κανένα ερωτηματικό, μόνο ένας θορυβώδης λυρισμός που θυμίζει τις κορυφαίες στιγμές των Joy Formidable και των Lush (που μοιάζει να είναι η μεγαλύτερη επιρροή τους) και σαρώνει τα πάντα με θετική ορμή. Το εξωπραγματικό της υπόθεσης είναι πως μιλάμε για ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε το 2013. Με άλλα λόγια, οι συνθέσεις πιθανότατα είναι ακόμη παλαιότερες. Ούτε που μπορώ να φανταστώ τι θα μας σερβίρουν την επόμενη φορά - βλέπετε, εκτός απ' όσα προανέφερα, υπάρχει και μια γενναία δόση θράσους στο "Everything else matters" (Sonic Youth anyone?), μια αλητεία δηλαδή που θα μπορούσε να οδηγήσει το συγκεκριμένο σχήμα και σε μονοπάτια ακόμη πιο ανεξερεύνητα. Δισκάρα nevertheless. Και η πρώτη μπάντα που ανέβασα στο youtube, για να φάω report την αμέσως επόμενη μέρα. Τι να πω ρε παιδιά, δυο χρόνια κάνατε να το βγάλετε, αλλά τα αντανακλαστικά σας δουλεύουν μια χαρά στο ίντερνετς.

21 - Ought "Sun Coming Down" (Constellation)

I am picking up satellite

It is coming out of my mouth

I am talking out of my ass

Because my heart is not open

(απόσπασμα από τους στίχους του 'Sun's Coming Down')

Παράξενος τύπος αυτός ο Tom Beeler Darcy, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Καναδών post-punks που επιστρεέφουν με έναν δίσκο πλούσιο σε μουσικές αναφορές (η πιο προφανής παρουσία εδώ, αυτή των θρυλικών MX-80 Sound, αν και οι Television δεν απουσιάζουν) οι οποίες δείχνουν να βρίσκουν τη θέση τους στο άλμπουμ μέσω μιας "στρατηγικής" που, σε περισσότερα του ενός σημεία, παραπέμπει ευθέως στο mathrock. Αυτά βέβαια αφορούν τους ακαδημαϊκούς. Γιατί μουσικά, οι Ought κάνουν αυτό που μόνο οι κορυφαίοι post-punks μπορούν να κάνουν - δηλαδή, να καμουφλάρουν την απελπισία τους με έναν ειρωνικό μανδύα, σπάζοντας ουσιαστικά πλάκα με την απελπισία τους: Αυτό που οι βρετανοί ονομάζουν tongue-in-cheek με άλλα λόγια, μόνο που εδώ η γλώσσα έχει σκαλώσει σε μια, μονίμως ανοιχτή πληγή, στην οποία επιστρέφουμε διαρκώς, για να αποφύγουμε μια μεγαλύτερη αυτοτιμωρία. Διαμάντι από τα λίγα.

  

22 - Revenge "Behold. Total. Rejection." (Season of Mist)

O κτηνώδης μισανθρωπισμός των Revenge (που εδώ πλέον φλερτάρουν άγρια με το πιο μαύρο grindcore) ξεκινάει πρώτα απ' όλα από τους ίδιους: Σε καμία περίπτωση δεν αισθάνεσαι πως ακούς ανθρώπους εδώ, παρά μόνο μια μηχανή που παράγει μίσος και χολή: απόλυτη ξεραΐλα στη παραγωγή, κιθάρες τόσο χαμηλά κουρδισμένες που μονάχα στις ελάχιστες παύσεις μπορείς να "πιάσεις" τα ούτως η άλλως μονολιθικά τους riff, σάπιες φωνές και, το βασικότερο, σφιχτό, σφιχτότατο δέσιμο που απλώς επεκτείνει την όλη "βιομηχανική" αισθητική, με τη μπάντα να πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα το "πείραμα" των Καναδών Conqueror (η χώρα έχει μια κάποια παράδοση σ' αυτόν τον ιδιαίτερο ήχο - οι γνώστες έχουν να θυμούνται τους Blasphemy, μέλη των οποίων έχουν περάσει και από τους Revenge). Τώρα, θα μου πείτε, οκ, καταλάβαμε περί τίνος πρόκειται. Γιατί όμως αυτούς, και όχι κάποιους άλλους, αφού τόσοι προσπαθούν να στήσουν κάτι τέτοιο στον ακραίο μεταλλικό χώρο; Μα οι Revenge έχουν ανελέητα hooks. Έχουν - κι όμως, είναι αλήθεια - ρεφρέν. Και ένα groove που στα αργά του σημεία παίρνει κεφάλια. Προσοχή!

23 - The Boy "Καλό Παιδί" (self - released)

Σε μια από τις πιο οξυμένες πολιτικά (και ουσιαστικά) περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας, πολλοί καλλιτέχνες, καλοδεχούμενοι, ανεπιθύμητοι, ήπιοι, φωνακλάδες, ρηξικέλευθοι, συμβιβαστικοί, με επιχειρήματα ή χωρίς, βγήκαν στις οθόνες για να εκτεθούν – και αναλόγως κρίθηκαν από το τηλεθεάμων κοινό, που ούτως ή άλλως αγνοεί, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, την καλλιτεχνική τους πορεία. Ελάχιστος ο αριθμός εκείνων που μίλησαν δια της τέχνης τους - με εξαίρεση, αυτό το άλμπουμ, τα κομμάτια του οποίου γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν μέσα σε δυο μέρες. Στο κομμάτι «Μιούζικαλ  κάτω από τη Γη» ακούμε: «Φασίστες και αριστεροί / Γάβροι και βάζελοι / Πλούσιοι και φτωχοί / Μια αγκαλιά όλοι μαζί / Σ αυτόν τον τόπο δε θα κλείσει καμία πληγή». Στο «Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα;»: «Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; / Σου υπόσχομαι οτι θα υπάρχουνε ακόμα οι λόγοι που δεν θέλεις να με δεις / Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; / Σου υπόσχομαι οτι θα υπάρχουνε ακόμα μητέρες να σε προσέχουν πριν παντρευτείς / Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; Σου υπόσχομαι οτι θα υπάρχουνε διαφημίσεις στην τηλεόραση να ξεχαστείς».Η βάση είναι το πιάνο και η μπάσα αλλά και ευλύγιστη φωνή του Αλέξανδρου, ο δε τόνος μινιμαλιστικός, πότε θλιμμένος, πότε ελεγειακός, αποτελεί τη συνέχεια ενός ήχου και μιας ματιάς που προσδιορίστηκε λίγο μετά τη μεταπολίτευση, μέσα από τις ανεξάρτητες κυκλοφορίες της Creep Records και που δρα υπόγεια – χάρη σε κυκλοφορίες σαν κι αυτή – μέχρι σήμερα. Κι όταν όλα αυτά που ζούμε αυτές τις μέρες καταχωρηθούν στο παρελθόν (βιαστικά, όπως συμβαίνει συνήθως), το άλμπουμ του Αλέξανδρου Βούλγαρη θα στέκεται ως η πιο ουσιαστική μαρτυρία όσων συνέβησαν. Και πιθανότατα όσων τα ακολουθήσουν.