24 - Julia Holter "Have You In My Wilderness" (Domino Recording)

Μοιάζει να έχει αφήσει πια εντελώς πίσω της τα ambient αστικά τοπία που τόσο την χαρακτήριζαν (μόνο κάποιες γέφυρες απομένουν, όπως στο εκπληκτικό "Silhouette" που κορυφώνεται δραματικά), αυτό όμως δεν σημαίνει πως η έμπνευση της διδας Holter ατονεί. Αντιθέτως, το "Have you in my wilderness" είναι ένα υπέροχο αλμπουμ pop δωματίου, με στεγνά τύμπανα (ακούς μέχρι και τις χορδές του snare να τρίζουν) και βυθισμένες στο echo φλασσιές, που μετατρέπουν τη μοναξιά (κεντρικό θέμα έμπνευσης του άλμπουμ) σε ένα παιχνίδι ηχοχρωμάτων με ξεκάθαρες αναφορές στους Beatles (πολλά σημεία εδώ μοιάζουν να παραπέμπουν στο Stg.Pepper) που σε σφάζει με το βαμβάκι.

Moment emotion
I swear is my name
We don't dim the lights down anymore

25 - Kendrick Lamar "To Pimp a Butterfly" (Top Dawg Entertainment)

I freed you from being a slave in your mind, you’re very welcome

You tell me my song is more than a song, it’s surely a blessing

But a prophet ain’t a prophet til they ask you this question:

  When shit hit the fan, is you still a fan?

O Kayne μπορεί να είναι αβυσσαλέα πολυσυλλεκτικός και να στήνει τα μεταμοντέρνα παιχνίδια του σαμπλάρωντας από Βαγγέλη Παπαθανασίου μέχρι και τους Ούγγρους progressiv-άδες Omega, ο Kendrick όμως εδώ αποτίει έναν θεαματικό φόρο τιμής στην αφροαμερικάνικη μουσική κουλτούρα, από τη soul και την funk,την jazz (ο Miles Davis θα γούσταρε πολλά περάσματα) μέχρι τις απαρχές του rap (τότε δηλαδή που το εδραίωνε ο τιτάνας Gil - και το ονόμαζαν... spoken word), αν και ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας αυτού του ανελέητα groovy μοντάζ οφείλεται στον Dr. Dre που συνυπογράφει την παραγωγή. Από τη μια, θα μου πείτε, αυτό κάνει το άλμπουμ του κάπως πιο εσωστρεφές - και το mix σίγουρα δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας (αν και, από άποψη παραγωγής, μιλάμε για κολοσσό). Από την άλλη, ο Lamar δεν διακατέχεται από ναπολεόντειες εξάρσεις, όπως ο (ιδιοφυής) συνάδελφος του. Δεν είναι ο Ιησούς, δεν είναι ένας Μαύρος Μεσσίας, είναι ένας εξαιρετικά τσαντισμένος αφροαμερικάνος, ικανός να κοντράρει στα ίσα τον ακροατή του: οι στίχοι στην αρχή του κειμένου ακούγονται στο δωδεκάλεπτο έπος "Mortal Man" που κλείνει το άλμπουμ επιχειρώντας μια ασύλληπτη ιστορική διαδρομή στη μαύρη μουσική ενώ  καλεί το "φάντασμα του Μαντέλα" και, καταμεσής του track, στήνει έναν διάλογο με τον Tupac Shakur (ο Lamar χρησιμοποιεί μια ηχογραφημένη συνέντευξη του) που, σοβαρά, το σκέφτομαι και ψιλοανατριχιάζω και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Άλμπουμ που απαιτεί σοβαρή μελέτη.

26 - Algiers (Matador)

Λοιπόν, αυτός ο δίσκος ήταν άλλη μια τυχαία ανακάλυψη: Τον κατέβασα επειδή μου άρεσε όνομα & εξώφυλλο. Και την επομένη, τσίμπησα διαδικτυακώς το βινύλιο. Γιατί δεν πίστευα ποτέ πως το νέγρικο gospel και το ολόλευκο γοτθικό post-punk θα μπορούσαν να σμίξουν τόσο όμορφα που θα λεγε κανεις πως αυτός ήταν εξ'αρχής ο προορισμός τους: αυτο το ταίριασμα δηλαδή που επιτυγχάνουν οι Algiers από το Αμέρικα. Οk, μπορεις να "ενώσεις" ξερωγω afro-beat με Nick Cave και να πεις, ααα για δες τι πρωτότυπος συνδυασμός - αλλά τι νόημα έχει αν το τελικό αποτέλεσμα σε βιάζει από τα αυτιά; Η δε κοινή συχνότητα όλων των ειδών που "ακούγονται" εδώ, διαθέτει πολιτική χροιά. Σκεφτείτε το λίγο: μια μπάντα του Αμερικάνικου νότου που σχεδόν χειρουργικά κρατά μονάχα το κομμάτι της απεγνωσμένης αφοσίωσης από την gospel και αποφασίζει να παίξει με το post punk, μπορεί να προκύψει αναπάντεχα επικίνδυνη. Να με συμπαθάτε επίσης που δεν βάζω κομμάτι από τον δίσκο - κλικάρετε αυτο το live και νιώστε.

27 - John Carpenter's Lost Themes (Sacred Bones Records)

Πόσους σκηνοθέτες - μουσικούς γνωρίζουμε; Λοιπόν, ένας ο Τσάρλι Τσάπλιν, ένας άλλος ο Θεός Μάικ Φίγγις, άλλος ένας ο Κλιντ Ίστγουντ (φοβερό;), o Aλεχάντρο Αμενάμπαρ, ο Σατιαζίντ Ράι, ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, ο Ντάριο Αρτζέντο (περισσότερο ως παραγωγός είναι η αλήθεια - αλλά με όραμα!) και ο Ντέιβιντ Λιντς. Ναι, ξέχασα να σας πω, ο Τζον Κάρπεντερ δεν θέλει να τον αποκαλούν μουσικό. Κι ας υπέγραψε μερικά από τα πιο εμβληματικά soundtrack του Φανταστικού, με πρώτο και καλύτερο αυτό του "Halloween" - σημείο αναφοράς για όποιον ασχολείται ιστορικά με τον Τρόμο. Ο ίδιος βέβαια δηλώνει πως το διάσημο αυτό theme αποτελούσε φόρο τιμής στο "Profondo Rosso" των Goblin (τα 3/4 των οποίων έβγαλαν φέτος έναν εξαίσιο δίσκο - more of that to come) και πως απλά παίζει με τις νότες, αναζητώντας τους πιο αγωνιώδεις συνδυασμούς. Και εδώ φαίνεται πως είχε όρεξη. Οι δε συνθέσεις που απαρτίζουν το Lost Themes αποτελούν το soundtrack ταινιών που δεν έχουν ακόμα γυριστεί, και οι εικόνες που σκάνε από το ασυνείδητο σου, καθώς προσπαθείς στιγμιαία να γεμίσεις τα κενά, έρχονται κατευθείαν από το σινεμά τρόμου που σε μεγάλωσε. Ε, αυτό από μόνο του, αξίζει πολλά. 

28 - Drenge «Undertow» (Infectious Records)

Γκαζωμένο, με το gain στα κόκκινα, και ένα – αμιγώς βρετανικό – punk attitude που ταυτοχρόνως μοιάζει να επιλέγει ξεδιάντροπα κάθε «εργαλείο» του σύγχρονου ροκ, από τις μανιασμένες κιθάρες των Husker Du («We can do what we want» - το λες και βρωμιάρικο rockabilly), την ψυχεδέλεια και τα ατέλειωτα βάθια του shoegaze («Running wild») και, ενίοτε, την συστολή του Morissey (το «Side by side» - φλερτάρει λίγο και με R.E.M.). Γενικά αυτό είναι και ένα μικρό πρόβλημα: η μπάντα μοιάζει να υποφέρει λίγο από έλλειψη ταυτότητας, και δεν είναι όλα τα κομμάτια τόσο καλά ούτως ώστε να δικαιολογούν όλη αυτή την πολυσυλλεκτικότητα. Οι Drenge όμως δείχνουν εξαιρετικά φιλόδοξοι τραγουδοποιοί – και βρίσκονται μόλις στον δεύτερο δίσκο τους. Περιμένω ένα αριστούργημα από δαύτους στο μέλλον.

29 - Matana Roberts «Coin Coin Chapter Three: River Run Thee» (Constellation)

"The South", ακούγεται στο «All is written» που ανοίγει το άλμπουμ, και είμαστε εξ΄αρχης στο σωστό κλίμα σε αυτό τo πολυσύνθετo, βαθιά υπαρξιστικό και επώδυνο μοιρολόι που αφετηρία του έχει το εμπόριο σκλάβων – πιάνει όμως και άλλες σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας. Σαν jazz αυτοσχεδιασμοί της Diamanda Galas σε καταστολή, η σπουδαία Roberts δημιουργεί ένα αραχνοΰφαντο μουσικό τείχος, χτισμένο με ατονάλ σφήνες και απεγνωσμένα σαξόφωνα που προκαλούν συναισθήματα άκρως αγχωτικά: ο θρήνος αγκαλιάζει την απειλή, και οι άμυνες βραχυκυκλώνουν – από την πρώτη νότα, μέχρι το τέλος, εκεί όπου συναντάμε τη φωνή του Malcolm X. Δεν χαρακτηρίζεται για τα ζοφερά του πλήκτρα, τις εξώκοσμες κραυγές και τις αιματοβαμμένες περιγραφές του. Κανένας δίσκος όμως δεν με τρόμαξε περισσότερο φέτος.

30 – Λόλεκ «Ουρανός Μολύβι» (Inrealtime Records)

«Fusion ρεμπέτικου με garage». Ό,τι πιο παρωχημένο, σκέφτεσαι. Το καημένο το ρεμπέτικο τα τελευταία χρόνια έχει συρθεί με το ζόρι σε μουσικά στέκια που δεν το χωρούν, δεν μπορούν καν να αφουγκραστούν τον ήχο του: Bossa nova, lounge jazz, hard rock, ambient, παντού το έχουν πετάξει με το ζόρι και σχεδόν πάντα με αποτυχία. Γιατί λοιπόν αυτός ο συνδυασμός λειτουργεί τόσο καλά εδώ; Πρώτα απ’ όλα, η δομή. Ενορχηστρώσεις απέριττες, χωρίς μπλιμπλίκια και ψηφιακούς αέρηδες, και μια παραγωγή γυμνή αλλά ταυτοχρόνως ζεστή: έξω τα reverb και τα massive soundscapes, ο ήχος είναι όντως garage. Οι ρυθμοί πότε πένθιμοι (το εναρκτήριο «Μάρκος» είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό), πότε ξέφρενοι (τα groovy έγχορδα που χορεύουν σε εννέα όγδοα στο «Καφτάνι») και πότε μονοκόμματοι (η punk rock – με παραμορφωμένο μπουζούκι – διασκευή του «Ψεύτικου ντουνιά»), πάντοτε πιστοί στο πνεύμα ενός ατμοσφαιρικού άλμπουμ, του καλύτερου βασικά που ηχογράφησε ποτέ ο Γιάννης Αναγνωστάτος.