25 - Tinariwen "Emmaar" (ANTI-)

Συναντήθηκαν στα στρατόπεδα εκπαίδευσης του Καντάφι, χρόνια μετά τον σφαγιασμό των οικογενειών τους από την φυλή των Μπαμπάρα το 1960: Η ηγετική φυσιογνωμία της μπάντας, ο Ιμπραήμ,  ήταν τριών χρονών όταν ο στρατός εισέβαλε στο χωριό της φυλής του, δηλαδή των Τουαρέγκ. Είδε τον πατέρα του να πεθαίνει. "Ξαφνικά άκουσα όλο το χωριό να χειροκροτεί. Οι στρατιώτες είχαν υποχρεώσει τους χωρικούς να χτυπάνε παλαμάκια κάθε φορά που σκότωναν κάποιον". Αυτός ο άνθρωπος περιπλανήθηκε στην έρημο για χρόνια μέχρι να συναντήσει, στο στρατόπεδο που λέγαμε, τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Έμαθαν να χειρίζονται τα όπλα. Αλλά εκεί ανακάλυψαν και τις κιθάρες. Ναι, στ' αλήθεια, υπάρχει εκεί έξω μια μπάντα με τέτοια ιστορία. Ροκ για νομάδες. Και ένας ήχος που δε μοιάζει με τίποτε άλλο.  

26 - Ex Hex "Rips" (Merge Records)

Bam - wham, thank you 'maam. Αυτό το κοριτσίστικο τρίο ξεκινάει με γκολ από τα αποδυτήρια: είναι τόσο καλοκουρδισμένο και λειτουργικό στην εντέλεια το γκαραζιάρικο rock τους, που νομίζω πως ο Joey θα έγνεφε καταφατικά αν ήταν ακόμη ανάμεσα μας. Ομολογουμένως, υπάρχει ένα κάποιο hype γύρω από το όνομα τους (βοήθησε και η κυκλοφορία του δίσκου μέσα στο καλοκαίρι - η εποχή "σηκώνει" αυτά τα ακούσματα), αλλά θα ήταν ψέμα αν σας έλεγα πως μπορώ να βάλω το Rips να παίζει και μετά να παριστάνω τον άνετο.

27 - Simple Minds "Big Music" (Caroline)

Αυτό πάλι ήταν από τα απρόοπτα. Είχες συνηθίσει τις παλιές δόξες των 80s να αναμασούν τα παλιά τους χιτάκια: Μη κοροϊδευόμαστε, ουσιαστικά τα σερβίριζαν με διαφορετικό όνομα, αλλάζοντας μια - δυο συγχορδίες, και αυτομάτως οι γραφιάδες του διαδικτύου μιλούσαν για γοητείες του retro και άλλα φαιδρά. Και έρχονται τούτοι εδώ οι ανανεωμένοι σκωτσέζοι εν έτη 2014 να συνθέσουν (όπως λέει και ο τίτλος) "Μεγάλη" pop, μουσική δηλαδή φτιαγμένη να ακουστεί τόσο σε dancefloors όσο και σε στάδια, καθώς διαθέτει την απαιτούμενη χορευτική ευκαμψία αλλά και αυτή την rock αναγκαιότητα, που σε κάνει να υποχρεώνει να πατάς νευρωτικά το repeat, ακούγοντας κάθε κομμάτι και μια δεύτερη φορα. Το ξαναλέω: μεγάλη έκπληξη τούτο εδώ.

28 - Fathomless – A Constant State Of Loss (self released)

Συνειδητοποιημένα lo-fi: Το drum machine έχει κάτι από την βρωμιά των τετρακάναλων ηχογραφήσεων στις οποίες μας είχε συνηθίσει το black metal στις αρχές των 90s, τα δε πλήκτρα θα μπορούσαν να προέρχονται κι από κάποιο ξεχασμένο video game. Το suicidal black metal των αμερικανών Fathomless όμως δεν είναι ούτε άτσαλο, ούτε κακοπαιγμένο: προσέξτε με πόση ευαισθησία ντύνουν οι μπασογραμμές τις πένθιμες σημάνσεις τους, μα και πόσο άμεσα λειτουργικοί είναι οι μηδενιστικοί του κύκλοι. Όλα εδώ αποτελούν ζήτημα αισθητικής, από την τοποθέτηση της φωνής, μέχρι και την επιλογή του φυσικού πιάνου στο φινάλε του υπέροχου "The night whispers" που ανοίγει αυτό το άλμπουμ. One to watch. Επίσης, καλύτερο bm εξώφυλλο της χρονιάς. 

29 - Temples "Sun Structures" (Heavenly Records)

Η αδυναμία μου στους Beatles είναι γνωστή, αλλά οι επιρροές των Temples δεν σταματούν εκεί (οι φωνητικές γραμμές των Beach Boys, το χάσιμο των Strawberry Alarm Clock, οι κυκλικοί ρυθμοί των Byrds δηλώνουν έντονα την παρουσία τους) - ουτε όμως και προχωρούν πέρα από τα 60s. Όχι πως έχω κάποιο πρόβλημα με αυτό: Αδύνατον να μη θαυμάσεις την αφοσίωση τους, που ξεκινά από τις πεντάμορφες συνθέσεις και φτάνει μέχρι και την παραγωγή του δίσκου: Ο ήχος των τυμπάνων και μόνο είναι ένα μικρό θαύμα. Μια μικρή αίσθηση οικονομίας θα μπορούσε να ανεβάσει αυτό το άλμπουμ ακόμη περισσότερο στη λίστα, αλλά όπως και να χει, μέτρησαν τα εγγλεζάκια.

30 - Sleep Party People "Floating" (Riot Factory)

Δανοί, σε νορβηγικό label, στο τρίτο τους άλμπουμ, όπου γεφυρώνουν το, ούτως ή άλλως μικρό χάσμα ανάμεσα στο post-punk και το shoegaze, πνίγοντας τις pop μελωδίες τους σε αναλογικό reverb, την ίδια ώρα που κλείνουν το μάτι στους Cocteau Twins. Οι τελευταίοι είναι ένα σημείο αναφοράς που διαπερνά ολόκληρο το άλμπουμ, αλλά oι Sleep Party People φλερτάρουν εξίσου και με την pop ψυχεδέλεια των 60s σε έναν δίσκο που ακούγεται δυστοπικός και ονειρικός ταυτόχρονα. Δεν έχουν αγγίξει ακόμη το maximum των δυνατοτήτων τους, αλλά αυτός εδώ ο δίσκος τους τοποθετεί στην πρώτη γραμμή.

(The mighty) Sieben - "Born from the ashes" (album: "Each Divine Spark" - Dark Vinyl / Matt Howden, 2014)

Είναι σίγουρα μέσα στα κορυφαία άλμπουμ που άκουσα φέτος, ένας τυπος, ο Matt Howden, που σκαρώνει ήχους απίστευτους με το βιολί του, πότε με δοξαριές, πότε με γρατζουνιές, πότε χτυπώντας το. Αυτό το μεσαιωνικό ambient που στήνει, στο οποίο ενίοτε προσθέτει και ένα beat χωματένιο που σε διακτινίζει, δεν φλερτάρει ούτε τοσο δα με το κιτς (όπως συμβαίνει με το 99.9999 αυτού του ιδιώματος) και βρίσκει αμέσως τον αγωγό με το 'τώρα' μέσα σου. Διαμάντι, διαμάντι. Στίχους δε βρήκα. Δε πειράζει.